็ดเดือนก็ต้องทำใจ… เฮ้อ! น่าเสียดาย”
หยางจยาฮุยได้ยินคำพูดของจีหรูอวิ๋นก็อดพูดไม่ได้ “น่าเสียดายจริงๆ คนเป็นแม่เข้าใจเรื่องแบบนี้เป็นอย่างดี ตอนนั้นในหมู่บ้านก็มีการใช้แผนการวางแผนครอบครัวแต่ไม่ได้รุนแรงขนาดนั้นแค่ปรับเงินตอนคลอดเฉินหลัวโดนปรับไปห้าพันหยวนตอนนั้นประมาณปี 2000 ที่บ้านไม่ได้มีเงินเยอะขนาดนี้”
เฉินตาไหเองก็ดื่มไปค่อนข้างเยอะนึกถึงวันนั้นก็สะเทือนใจพลันถอนหายใจก่อนจะพูดเหมือนยังรู้สึกกลัวไม่หาย “ตอนนั้นชีวิตของแม่พวกเขา… แขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆเกือบไม่รอด”
หยางจยาฮุยมองบนใส่เฉินตาไหตรุษจีนแบบนี้พูดเรื่องพวกนี้ทำไม!
เฉินชางกับเฉินหลัวไม่เคยได้ยินแม่พูดถึงรายละเอียดของเรื่องนี้เลยทั้งสองได้ยินแบบนี้ก็มองหยางจยาฮุยอย่างประหลาดใจหยางจยาฮุยยิ้มพูด “ตอนนั้นแม่ผ่าคลอดเฉินหลัว หลังผ่าตัดในโรงพยาบาลสองสามเดือนแผลก็ยังไม่หาย หนองก็รักษาไม่หายตอนนั้นเกิดการติดเชื้อครั้งใหญ่แม่มีไข้ติดต่อกันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ต่อมารักษาหายด้วยวิธีแบบท้องถิ่น!” หยางจยาฮุยยิ่งเล่าอย่างนิ่งเฉยแค่ไหนก็ยิ่งบ่งบอกว่าสถานการณ์ตอนนั้นรุนแรงแค่ไหนงานเลี้ยงอาหารค่ำของครอบครัวกลายเป็นการย้อนความทรงจำ!
“แต่พอได้เห็นเด็กๆทั้งสองตอนนี้ก็รู้สึกว่าทุกอย่างคุ้มแล้ว!” หยางจยาฮุยยิ้มพูดช่วงปีที่ผ่านมาเฉินหลัวล่ำสันขึ้นเยอะทั้งยังโตขึ้นมากชั่วพริบตาก็มหาวิทยาลัยชั้นปีที่สองแล้วฉินเสียวยวนยิ่งชื่นชมเฉินหลัวมากผู้ชายสี
