ันนี้ไม่มีใครอยู่แต่… ข้างในนั้นมี…”
ยังไม่ทันสิ้นเสียงของชายวัยกลางคนตอนนี้เองจู่ๆเหล่าอู๋ก็ค้นพบว่าชายคนหนึ่งกำลังจะพุ่งไปข้างหน้าต้องรีบวิ่งเข้าไปล้มเขาจึงขวางไว้ได้
“คุณจะทำอะไร!”
“เอกสารของผมเอกสารอยู่ข้างในทั้งหมดจะถูกเผาไม่ได้นะ! ไม่อย่างนั้นความพยายามทั้งหมดของทีมวิจัยของเราจะสูญเปล่า” ชายที่ใส่แว่นคนนี้ตะโกนอย่างเจ็บปวดแสนสาหัสลุกขึ้นจะพุ่งเข้าไปแต่แรงของเขาสู้เหล่าอู๋ที่ร่างกายกำยำไม่ได้อย่างแน่นอนถูกกดไว้แน่น
“โดนเผาไม่ได้นะ” ชายหนุ่มพลางตะโกนพลางร้องไห้สองมือตบลงบนพื้น ชายที่หน้าตามอมแมมโกรธจนวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบดึงชายใส่แว่นที่อยู่บนพื้นพร้อมต่อว่าเสียงดัง “คุณบ้าไปแล้วเหรอจะเข้าไปตอนนี้เนี่ยนะ! คุณไม่กลัวตายเหรอ!”
ชายใส่แว่นได้ยินแบบนี้ก็ตะโกนพร้อมเสียงสะอื้น “ข้อมูลทั้งหมดมาจากการทำงานหนักของเรา! แม้ต้องตายผมก็จะเอามันออกมา”
เหล่าอู๋กดชายใส่แว่นเอาไว้เขารู้ว่าถ้าเขาปล่อยมือจากชายใส่แว่นที่จิตใจอ่อนแอคนนี้เขาจะต้องพุ่งเข้าไปอย่างแน่นอนเปลวเพลิงขนาดใหญ่สะทอนใบหน้าของผู้คนหลายสิบคนจนแดงไปหมดบนใบหน้าของเจ้าหน้าที่สถาบันวิจัยเคมีพวกนี้นอกจากความกลัวแล้วก็มีแค่เหงื่อและคราบน้ำตา! เปลวเพลิงครั้งนี้ไม่เพียงแค่เผาตึกแปดชั้นตึกนี้เท่านั้นแต่ยังเผาความหวังของพวกเขา! อย่างที่ชายใส่แว่นพูดสิ่งที่ถูกเผาไปคือความหวัง! เหล่าอู๋เห็นแบบนี้ก็ก้มหน้าลงมองชายใส่แว่นแวบหนึ่งแล้วกัดฟันเง
