คิดถึงตรงนี้ก็จัดชุดการตรวจประสาทอย่างละเอียดให้เธอ แต่กลับไม่เจอความผิดปกติใดๆ เลย! อาการปวดของคุณป้าไม่ใช่การปวดแบบแผ่กระจาย ไม่ได้ลามไปถึงส่วนอื่นๆ นอกเหนือจากฝ่ามือ ไม่มีอาการปวดตอนเปลี่ยนกิริยา ไม่มีอาการเจ็บตอนกด ไม่เหมือนการบาดเจ็บที่ประสาท
จู่ๆ เฉินชางก็นึกถึงความเป็นไปได้หนึ่ง… หรือว่าจะแกล้งเจ็บ เฉินชางคิดถึงตรงนี้ก็รู้สึกว่าใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้! ถึงอย่างไรก็เป็นการเจ็บมืออย่างไม่ทราบสาเหตุ จะต้องมีเหตุผลแน่
จู่ๆ เฉินชางก็พูดว่า “คุณป้า เรื่องนี้ค่อนข้างยุ่งยาก เราอาจจะต้องทำการตรวจด้วยการผ่าตัด! คุณอาจมีอาการปวดระคายเคืองจากการพันกันของเส้นประสาทในระบบประสาทที่ซับซ้อน ทั่วโลกมีเคสแบบนี้ไม่เยอะ เคสที่รุนแรงจะต้องตัดเส้นประสาทที่มือ!”
คุณป้าได้ยินแบบนี้จู่ๆ ก็บอกว่าไม่เจ็บแล้ว ไม่ยอมตรวจโดยการผ่าตัด หลังจากคุณป้าพูดจบก็ถามเฉินชางว่า “คุณคือหัวหน้าเหรอคะ”
เฉินชางพยักหน้า “ใช่ครับ”
คุณป้าพลันพูดว่า “หัวหน้าคะ ฉันเป็นคนต่างถิ่น ไม่มีคนรู้จักที่นี่และไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน อีกอย่างฉันกลัวว่าจู่ๆ มือของฉันจะเจ็บขึ้นมาอีก ถ้างั้น… คุณให้ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อสังเกตอาการได้ไหมคะ”
เฉินชางได้ยินแล้วจนปัญญาขึ้นมาทันที คิดว่าโรงพยาบาลคือโรงแรมที่คิดจะมาพักเมื่อไรก็ได้หรือย
ทุกคนเข้าใจกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที คราวนี้เจอพวกมิจฉาชีพแล้วสินะ เฉินชางพลันพูดว่า “เราไม่มีเตียงว่างแล้ว คนไข้แย
