ระอ่วน “ฉัน…ฉันมาขอโทษนาย”เฉินชางทำหน้าตึง “รู้แล้วเหรอครับว่าผิดตรงไหน”เมิ่งซีเห็นเฉินชางมีท่าทีแบบนี้ เธอจึงประหม่าขึ้นมาลมหายใจถี่กระชั้น รู้สึกว่าเสื้อกาวน์รัดแน่นขึ้นมาอีกแล้ว สองมือเธอไพล่อยู่ด้านหลัง สอดนิ้วประสานกัน“ฉันไม่ควรแสดงท่าทีแบบนั้นในห้องทำงาน...ฉันผิดไปแล้ว”[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดี +10!]เฉินชางตะลึงทันที พูดไม่ออกไปชั่วขณะ แต่ว่า…แววตายังคงวาวโรจน์“ฉันน่าจะไว้หน้านายต่อหน้าคนอื่นๆ!”[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดี +20!]เฉินชางเงียบต่อไป จ้องมองเมิ่งซี!“ฉันน่าจะ…ฉันไม่กล้าทำอีกแล้ว ต่อไปฉันจะเชื่อฟังคำสั่งของนายโอเคไหม!”[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดี +30!]เฉินชางยังไม่พอใจ!เอาอีก!ยังขาดอีก 40 คะแนน!ต่อสิ พยายามเข้า สู้เขา!พอคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางหันหลังให้ทันที แสร้งเมินไม่สนใจ!เมิ่งซีทนไม่ไหวแล้ว!เธอยกสองมือเท้าเอวด้วยความโมโห ตะโกนถามเฉินชาง“คนแซ่เฉิน นายจะเอายังไงกับฉันกันแน่!”“จะฆ่าจะแกงก็แล้วแต่นายเลย!”เฉินชางหันกลับมา มองอาจารย์เมิ่งที่ห้าวหาญและฮึกเหิม เกือบหลุดขำออกมา!เขาอดถอนหายใจไม่ได้ ส่ายหน้าเอ่ยว่า “อาจารย์เมิ่งคุณก็โตแล้วนะครับ…”“คุณจะโตแต่ตัว สมองไม่โตตามไม่ได้นะครับ!”“คุณเป็นหัวหน้าแพท
