กัวเสวี่ยเป็นหญิงสาวผอมบางคนหนึ่ง สูงร้อยหกสิบเซนติเมตร แต่กลับมีน้ำหนักไม่ถึงสี่สิบห้ากิโลกรัมโครงร่างเล็ก แม้จะพูดไม่ได้ว่าสวยมาก แต่ก็ให้ความรู้สึกเหมือนสาวน้อยบอบบางน่าถนอมหลังฟังถ้อยคำโน้มน้าวจากจางจิ้นเฟิง ผู้อำนวยการแผนกสูตินรีเวช เธอเอ่ยอย่างนุ่มนวลว่า“ขอบคุณนะคะผู้อำนวยการ แต่ฉันคิดดีแล้วค่ะ!”“อันที่จริง…ครั้งนี้มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันไม่ได้หวังให้ตัวเองรอดไปได้หรอกค่ะ”“ฉันแค่หวังว่า…ลูกจะคลอดออกมาอย่างปลอดภัย”จางจิ้นเฟิงขมวดคิ้วทันที “คุณทำแบบนี้ไม่มีความรับผิดชอบเลย คุณคิดว่าแม่คนเป็นแบบไหนกันคะแค่ให้กำเนิดลูกสักคน คุณก็เหมาะสมกับคำว่าแม่แล้วงั้นเหรอ”“คุณจะต้องเลี้ยงดูเขา สั่งสอนเขา อยู่เคียงข้างเขาไม่ใช่คลอดออกมาแล้วให้เขาทนเผชิญกับโลกที่ไม่มีแม่เอาเอง!”กัวเสวี่ยได้ยินก็น้ำตาไหลทันที เธอยิ้มทั้งน้ำตา “แต่ว่า…ถ้าฉันไม่ให้กำเนิด เขาก็จะไม่มีชีวิตนะคะ!”“เขาจะไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลกนี้ด้วย!”“เขาไร้ความผิด เขามีสิทธิ์ได้ลืมตามองโลกนี้ ฉันไม่คู่ควรจะเป็นแม่ก็จริง แต่ว่าฉันให้ชีวิตเขาได้”“เอาเข้าจริง ชีวิตฉันมาถึงขั้นนี้ได้ ฉันพอใจมากแล้วค่ะฉันมีพ่อแม่ มีสามี มีพ่อแม่สามีที่รักฉัน ฉันพอใจมาก
