แล้ว ฉันอยากให้ลูกของฉันมีโอกาสลืมตาดูโลกสักคน!”“ฉันคิดว่าต่อให้แลกด้วยชีวิตฉันก็คุ้มกันแล้ว!”“ฉันอยากจะ…มีลูกสักคน ลูกที่ลืมตาดูโลกด้วยสุขภาพแข็งแรง ร่าเริงสดใส”กัวเสวี่ยร้องไห้จนตัวโยนทุกคนได้ฟังต่างถอนหายใจด้วยความจนปัญญาแม้แต่เมิ่งซีก็เพิ่งเคยประสบความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก ส่งผลกระทบต่อเธอมากเมิ่งซีรังเกียจผู้ชายมาตั้งแต่เด็ก ถึงแม้ปัจจุบันจะไม่รังเกียจแล้ว แต่…ตัวเธอยังคงตั้งปณิธานว่าจะเป็นครอบครัวเดี่ยวต่อให้นึกชอบเด็กขึ้นมา เธอก็จะเลือกรับเลี้ยงสักคนทว่าคนแบบกัวเสวี่ยที่คิดจะใช้ชีวิตของตัวเองแลกกับชีวิตของลูก ส่งผลกระทบต่อมุมมองของเมิ่งซีอย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อน!รุนแรงอย่างยิ่ง!เมิ่งซีหันไปมองเฉินชาง พวกจางจิ้นเฟิงก็มองเฉินชางอยู่เช่นกันไม่ว่าพวกเขาจะพูดอย่างไร อำนาจตัดสินใจขั้นสุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับเฉินชางทุกคนล้วนคิดว่าคนหนุ่มมีความสามารถอย่างเฉินชางน่าจะฮึกเหิมเลือดร้อนใครบ้างจะไม่อยากเป็นฮีโร่ใครบ้างจะไม่อยากช่วยชีวิตผู้คนที่ถูกทรมานด้วยโรคชนิดนี้แต่ว่า!เรื่องที่เหนือความคาดหมายของทุกคนคือ เฉินชางไม่มีสีหน้าหวั่นไหวเลยดวงตาเขาใสกระจ่าง สีหน้าเรียบเฉย ราวกับทุกอย่างไม่เกี่ยวข้องกับเข
