ียกว่ารักซ่อนความเหี้ยมหาญมากแค่ไหน!เฉินชางพยักหน้า “ได้ครับ ออกไปเถอะ”เมิ่งซีขานรับ “ให้ฉันเลี้ยงข้าวนายกับเยว่เยว่ได้ไหม เพื่อไถ่โทษนายไง!”“ไม่ว่างครับ!”“จอมแถ! ฉันนัดเยว่เยว่ไว้แล้วย่ะ!”เฉินชางหมดคำพูด….ช่วงบ่ายวันนั้น มีหนังสือสงวนความรับผิดชอบออกมาฉบับหนึ่งในที่สุดกัวเสวี่ยก็เตรียมตัวก่อนเข้ารับการผ่าตัดเสร็จเรียบร้อย รวมถึงเขียนหนังสือสงวนความรับผิดชอบเรียบร้อยแล้วเฉินชางเข้มงวดมากในทุกขั้นตอน!จุดนี้ทำให้กัวเสวี่ยตระหนักได้ถึงความร้ายแรงของเรื่องราวพูดตามตรง ตอนนี้เธอลังเลขึ้นมาแล้ว!แต่เรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่เหลือทางให้ถอยอีกต่อไปกัวเสวี่ยยอมรับ ตนยังคงหวังให้โชคช่วยแต่ทิศทางที่เรื่องราวดำเนินไป ทำให้เธอตระหนักว่าแท้จริงแล้วเรื่องอาจจะไม่ได้ง่ายดายเหมือนที่ตนจินตนาการไว้กัวเสวี่ยแตะหน้าท้องที่มีลูกอยู่ด้านใน ยิ้มน้อยๆเขียนหนังสือสงวนความรับผิดชอบกันเถอะ!‘ดิฉันคือผู้ป่วยโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดควบคู่กับภาวะความดันปอดสูง ปีนี้อายุ 33 ปี ค่าดัชนีชี้วัดความเสี่ยงในการตั้งครรภ์ทะลุถึงขีดอันตรายร้ายแรงแล้ว เนื่องจากต้องการใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป ดิฉันเลือกที่จะลองเสี่ยงดูสักครั้ง เลือกเก็บทา
