ขึ้นชื่อว่าแผนกฉุกเฉินก็หมายความว่าต้องเจอกับสถานการณ์หลากหลายแล้วก็ต้องเตรียมตัวให้หลากหลาย
เรื่องที่เด็กคนหนึ่งกินไข่ดิบก็ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่เช่นนี้ขึ้นได้แต่ไหนแต่ไรชีวิตก็เป็นเช่นนี้เรื่องที่คุณคิดว่าไม่เป็นไรหลายครั้งไม่เป็นไรจริงๆแต่ก็กลัวว่าความเป็นไปได้น้อยนิดนั้นจะเกิดขึ้นเป้าหมายของการแพทย์ก็เป็นเช่นนี้
โรคไข้หวัดใหญ่ก็เช่นกันหลายคนผ่านพ้นไปได้บอกโรคไข้หวัดใหญ่เป็นเรื่องเล็กคุณไม่ต้องใส่ใจแต่ขณะเดียวกันทุกปีก็มีคนที่ตายด้วยโรคไข้หวัดใหญ่หลักหมื่น
ดังนั้นชีวิตก็เหมือนเนื้อเพลงท่อนนั้นมากว่าจุ้นกับความรักที่ไม่มีวันสมหวังเมื่อถูกรักกลับไม่สนใจ!
เฉินชางกับพวกจางหยวนนั่งรถพยาบาลไปถึงโรงพยาบาลตอนนี้ระดับไข้ของเสี่ยวเปยรุนแรงขึ้นแล้ว
เสี่ยวหนานเห็นน้องชายหมดสติก็แทบลืมว่าตัวเองเป็นคนป่วยเหมือนกันน้ำตาหยดเปาะแปะปากพูดไม่หยุดว่า “ขอโทษ! ขอโทษ!”
“ฉันผิดไปแล้ว!”
เสียงเจือความสะอื้นไห้ทั้งยังเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
ถึงแม้ทั้งสองชอบทะเลาะกันแต่สายสัมพันธ์ของพี่น้องแท้ๆนั้นลึกซึ้งเขาที่ปวดท้องในตอนนี้แม้ยังไม่หายสมบูรณ์ดีแต่การโทษตัวเองในใจก็ทำให้เขาลุกขึ้นยืนไม่ได้ในใจของเด็กสิบเอ็ดขวบเข้าใจแล้วว่าอะไรที่เรียกว่าความรับผิดชอบเขารู้ว่าถ้าน้องชายป่วยก็เป็นความรับผิดชอบของเขาคำพูดของคุณลุงเฉินชางเขาได้ยินเต็มสองหู
ที่แท้ตัวเองกินไข่ดิบให้น้องชายกินไข่ดิบถึงกับทำให้น้องชายในตอนนี้
