อเองกับเสี่ยวเปยเดี๋ยวก็ขอโทษเดี๋ยวก็รับประกันทุกคนเห็นฉากนี้พลันชื่นชมในใจ
ความจริงเฉินชางก็หวังว่าลูกคนแรกของตัวเองจะเป็นอย่างเด็กคนนี้คนที่สองจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้เพราะถ้าคนโตเป็นลูกชายลูกชายแบบนี้ก็น่าจะมีใจรับผิดชอบมากกว่ารู้หน้าที่
พ่อแม่เริ่มเข้าไปปลอบลูกๆเฉินชางกับฉินเยว่เห็นสถานการณ์ค่อยๆดีขึ้นแล้วก็เดินออกมาจากในห้องผู้ป่วยให้ครอบครัวได้อยู่ในห้องส่วนตัว
สำหรับเด็กมีความกลัดกลุ้มใจไม่หยุดหย่อนจริงๆคุณต้องสอนเขาให้เป็นคนทั้งยังต้องขยับขยายความรู้ในชีวิตต่างๆให้เขาเฉินชางยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าหน้าที่ของการรักษาทางการแพทย์ไม่ใช่แค่การรักษาพยาบาลแล้วแต่ยังรวมถึงการโฆษณาและสอนวิทยาศาสตร์ทั่วไปป้องกันเหตุที่ยังไม่เกิดย่อมต้องดีกว่าป่วยแล้วค่อยมารักษาเป็นไหนๆ!
จางหยวนกับหยางฮุยเข้าเวรปกติพร้อมกันกับเฉินชางมาหนึ่งปีแล้วทั้งสองยังไม่เคยเดินด้วยกันกับอีกฝ่ายคนทั้งแผนกรู้ว่าทั้งสองคนมีความรู้สึกลับๆต่อกันแต่เหมือนไม่มีใครยอมพูดออกมาก่อนเห็นทั้งสองคนทะเลาะกันเรื่องไข่อยู่ตรงนั้นเหมือนว่า…พวกเขาจะทะเลาะกันได้ทุกเรื่องแน่นอนว่าอาจเพราะชอบความรู้สึกแบบนี้ใครจะรู้ล่ะ
เฉินชางเห็นดังนั้นก็พลันยิ้มบอก “จางหยวนคุณยอมติดตามผมไปอันหยางไหม”
สิ้นประโยคนี้ห้องทำงานเงียบลงทันทีบอกตามตรงนี่เป็นครั้งแรกที่เฉินชางพูดแบบนี้ในแผนกชั่วขณะนั้นทุกคนมองจางหยวนด้วยความอิจฉาเฉินชางเป็นฝ่ายดึงตัวคนด้วยตั
