ว่โกรธจนกระทืบเท้า “น่าโมโหชะมัดฉัน…ฉัน…”
เฉินชางดีใจขึ้นมาเขาไปกอดฉินเยว่ทันที “ถูกหลอกจนมาอยู่ในฝ่ามือผมแล้วยังคิดจะหนีอีกเหรอ”
“รีบกลับบ้านมาเป็นภรรยาโจรภูเขาเสียดีๆ!”
พูดจบก็ตบก้นของฉินเยว่หนึ่งรอบ!
ฉินเยว่ทั้งฉุนทั้งขำ “คุณปล่อยฉันนะฉันจะแจ้งตำรวจ!”
เฉินชางยิ้มเย็น “นี่คือถิ่นของผมคุณร้องจนคอแหบก็เปล่าประโยชน์!”
สิ้นเสียงของเฉินชางยามคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา!
“ถิ่นของคุณอะไรกัน! กลางวันแสกๆ…คุณหนูอย่ากลัวไปเดี๋ยวผม…!”
ยามถือกระบองตำรวจวิ่งเข้ามาดุดันทันทีที่เห็นว่าเป็นเฉินชางก็ยิ้มเกาหัวอย่างกระดาก
“ศาสตราจารย์เฉินนี่เองคุณ…ระหว่างทางเดินทางปลอดภัยหน่อยนะครับ!”
พูดจบก็แสร้งทำเป็นไม่เห็นลุกจากไปฉินเยว่เห็นดังนั้นก็ตาค้างทันทีเฉินชางหัวเราะร่าขึ้นมา
“แกะน้อยเห็นหรือยัง! คนที่นี่ล้วนเป็นคนของผม!”
