สองวันที่เฉินชางไม่อยู่นี้ จางมู่ นักวิจัยที่ดูไม่เตะตาคนนี้ ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวธรรมดาดูไปก็เป็นคนธรรมดา! เขาได้ทำเรื่องยิ่งใหญ่หนึ่งอย่าง เขาพานักวิจัยสี่ร้อยกว่าคนของศูนย์วิจัยยาใหม่โรคอัลไซเมอร์ลาออกทั้งหมด!
ในเมื่อจะไปก็ต้องไปอย่างมีความสุข เขาไม่รับใบยื่นขอลาออกของคนทั้งสองร้อยสิบสองคน เพราะเขาคิดว่าคนเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องยื่นเอง ในเวลานี้เขาพานักวิจัยเกือบห้าร้อยคนของทั้งศูนย์วิจัย ออกจากสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนที่คนอื่นใฝ่ฝันถึง
แน่นอนว่าในบรรดาพวกเขา บ้างเป็นพนักงานชั่วคราว บ้างเป็นลูกจ้างตามสัญญาโครงการ และบางคนเป็นพนักงานเต็มเวลา มีทุกแบบ!
เรื่องนี้ยังคงสร้างคลื่นลูกใหญ่ในแวดวงการวิจัยภายในประเทศ ฉีเหลียนซานไม่ได้ปฏิเสธเพราะเขาไม่มีสิทธิ์ คนที่อยากไปคุณรั้งไม่อยู่หรอก นับประสาอะไรกับจางมู่ ตอนเขาพาคนสี่ร้อยกว่าคนหมุนตัวจากไป ตอนนั้นสะเทือนใจทุกคนในสถานที่อย่างยิ่ง
ฉีเหลียนซานมองทุกคนจากไป ร้องไห้ปวดใจมาก! “ผม… ทำได้ไม่ดี! ผมดูแลแม้แต่พวกเขาไม่ได้ แล้วแบบนี้ผมจะเป็นผู้อำนวยการสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนไปเพื่ออะไรกัน”
หัวหน้าอาวุโสในฝ่ายเลขานุการร้องไห้ตลอดเช้า แต่หลังหัวหน้าอาวุโสร้องไห้จบ ก็ยังคงรายงานสถานการณ์ให้ผู้นำทราบ ครั้งนี้ผู้นำเงียบอย่างประหลาด พูดขึ้นเรียบๆ ว่า “ติดตามเฉินชาง ใช่ว่าจะไปได้ไม่ไกล”
เวลานี้ ฉีเหลียนซานเงียบอยู่นาน เขาไม่เข้าใจคำพูดของผู้นำ
ผู
