อกเฉินชาง ทุกคนพลันรู้สึกเรียบง่าย ซื่อตรง แล้วก็มีความสุขมาก เฉินชางหันมามองทุกคนพร้อมพูดอย่างตื้นตัน
“ขอบคุณครับ! ขอบคุณพวกคุณ ขอบคุณในความเชื่อใจของพวกคุณ! มันทำให้ผม… ซาบซึ้งใจมากจริงๆ”
“ศาสตราจารย์เฉินไม่ต้องกลัว พวกเราไม่ขออะไรมาก คุณให้เงื่อนไขที่ดีกับพวกเราขนาดนี้แล้ว พวกเราใช่ว่าไม่รู้จักพอ!” ชายคนหนึ่งที่อยู่ด้านล่างบอก
“ใช่! พวกเรารู้จักพอ! ศาสตราจารย์เฉินคุณไม่ต้องกดดันมาก!”
มองทุกคนพูดความจริงแบบติดตลก เฉินชางลุกขึ้นมองทุกคน “พวกคุณเต็มใจมา บอกตามตรงผมซาบซึ้งใจมากจริงๆ แต่ทุกคนวางใจได้ ในเมื่อผมเชิญทุกคนมาก็จะไม่ทำให้ทุกคนต้องกินดิน!”
“ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว ก็เอาของขวัญกลับมาด้วย สองวันนี้ผมนั่งเครื่องบินไปกลับจีน-อเมริกา ตอนที่ศาสตราจารย์จางบอกวามีเซอร์ไพรส์ บอกตามตรงว่าผมแปลกใจ พูดตรงๆ ว่าผมเซอร์ไพรส์มากจริงๆ!”
“แต่ของขวัญที่ผมจะให้คุณต่อจากนี้ ผมเชื่อว่าคุณก็จะเซอร์ไพรส์มากเป็นแน่!”
พูดถึงตรงนี้เฉินชางยิ้มบอก “แต่เทียบกับของขวัญของพวกคุณ ของขวัญของทางผมอาจจะไรรสนิยมอยู่บ้าง… นั่นก็คือ พวกเรามีเงินแล้ว!”
“สองวันนี้ผมไปอเมริกาไม่ได้ไปทำอะไรอื่น แต่ผมไปหาเงินเพื่อทำงานวิจัย แน่นอนว่าพานักวิจัยหลายคนกลับมาให้ทุกคนด้วย เพราะงั้น! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกคนไม่ต้องห่วงเรื่องเงินแล้ว เอาเป็นว่าพวกคุณจำไว้ พวกเรารวยแล้ว!”
“พวกคุณแค่จดจ่อกับการวิจัยแล้วก็สร้างสรรค์! ผมจะสนับสน
