บอกว่าโลกนี้มีพาร์ตเนอร์ที่ให้พวกเราพิสูจน์ตัวเองได้ละก็ งั้นก็ต้องเป็นศาสตราจารย์เฉินแน่ เพราะผมเชื่อว่านอกจากเขา ไม่มีใครเข้าใจพาร์กินสันไปมากกว่าผมแล้ว!”“ต่อให้ผมพลาดไป แต่…ผมก็แค่เดินทางอ้อมเท่านั้นไม่ได้เดินผิดทาง!”ตรรกะทางความคิดของไททานีสละเอียดและชัดเจนอย่างยิ่งเขารู้ว่าสิ่งที่เขาต้องการก็คือโอกาสกับเวลาแต่!เขาต้องร่วมมือกับเฉินชางจึงจะมีโอกาสเพราะเขาร่วมมือกับใครก็ไม่อาจก้าวข้ามเฉินชางได้ รอหลังเฉินชางเอาผลวิจัยพาร์กินสันออกมา ตัวเองประสบความสำ เร็จอะไรอีกก็เปล่าประโยชน์แล้วดังนั้นเขาเข้าใจดี ตัวเองในตอนนี้มีแค่โอกาสกลับตัวแบบนี้เท่านั้นแล้วแต่ไททานีสสงสัยจุดหนึ่งมาก ทำไมเฉินชางถึงชวนตัวเองในเมื่อไททานีสตระหนักได้ว่าตัวเองอยากก้าวหน้าย่อมหนีไม่พ้นเฉินชางที่เป็นกุญแจสำ คัญ งั้น…เฉินชางก็ต้องรู้จุดนี้!ตามหลักแล้ว ต่อให้ตัวเองไม่นับว่าเป็นศัตรูของเฉินชางแต่ก็นับเป็นคู่แข่งของเฉินชางนะแถมตอนนั้น…ตัวเองยัง…คิดได้ดังนี้ ไททานีสอดถามไม่ได้ “ศาสตราจารย์เฉิน…ทำไมล่ะ”“ทั้งที่คุณวิจัยพาร์กินสันกับผลิตภัณฑ์ของมันด้วยตัวเองได้แท้ๆ ทำไมยังต้องเชิญผมเข้าร่วมด้วยล่ะ”ถูกต้อง!ในสายตาของไททานีส เฉินชางเป็นอัจฉริยะจริงๆ!จากที่เจอกันครั้งก่อน จนมาถึงการค้นคว้าโปรตีนแอลฟาซินนิวคลิน แล้วก็การไม่ตอบสนองต่อแอนติเจนของตัวเองของพาร์กินสัน ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ใช้เวลานานเท่าไรกันคุณไม่เพียงต้องมีโชคท
