ไททานีสเป็นคนที่ไม่ชอบเข้าร่วมงานประชุม เขารู้สึกว่านักวิจัยทางวิทยาศาสตร์จำเป็นต้องสื่อสารกับคนในแวดวงเดียวกัน แต่ไม่ใช่กับนายทุนเหล่านั้น แน่นอนว่าก็ต้องคอยเอาใจพวกนายทุน ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นบ่อเงินบ่อทอง เป็นเครื่อง ATM ต้องขอเงินจากพวกเขาเป็นระยะๆ เพราะฉะนั้นสำหรับการประชุมทางวิชาการที่นายทุนเหล่านี้จัดขึ้น เขาเพียงแค่ปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม กลับมาก็โยนการ์ดเชิญทิ้งถังขยะ
จอห์นยิ้มพูด “บางทีเราอาจจะไปหาโอกาสได้นะ คุณว่าไหม”
ไททานีสพยักหน้า “ตกลง!” ตอนนี้เขาไม่มีศักดิ์ศรีอย่างที่เคยมีอีกต่อไป ทุกอย่างจะต้องเริ่มใหม่
บางครั้งการเริ่มต้นใหม่ไม่ได้กลัวว่าจะไม่มีเงินหรือทักษะ แต่กลัวไม่มีหัวใจที่ถ่อมตัวเหมือนที่เคยมี ไททานีสใช้เวลาปรับความคิดเพียงแค่หนึ่งวัน จากคนที่พุ่งเข้าหารางวัลโนเบลจนถึงการเริ่มต้นใหม่ ทั้งหมดนี้ไม่ง่ายเลย เขารับการ์ดเชิญมาอย่างจริงจัง เปิดออกพร้อมรอยยิ้มและเอามาดม “ผมได้กลิ่นความหวัง!”
เฉินชางลงเครื่อง โยเทลจากวารสาร “เนเจอร์” มารับด้วยตัวเอง ตอนเฉินชางบอกกับโยเทลว่าเขาต้องการรับสมัครผู้มีความสามารถและดึงดูดนักลงทุน โยเทลก็ได้เชิญเฉินชางเข้าร่วมงานประชุมที่จัดขึ้นที่นิวยอร์ก ในครั้งนี้มีนักลงทุนจำนวนมากในการประชุมครั้งนี้ และยังมีวิศวกรจากบริษัทยาหลายบริษัท รวมไปถึงนักวิจัยและห้องปฏิบัติการจำนวนมากที่กำลังมองหานักลงทุน
การประชุมเหล่านี้เปรียบเสมือนตลาดทุนขนาดเล็ก
