ชั่วขณะนี้ ทุกคนต่างตื่นเต้นขึ้นมา!
ที่ผู้อำนวยการจางให้พวกเขารอก็เพราะแบบนี้!
“แย่แล้ว ผมเริ่มหวั่นไหวแล้วทำอย่างไรดี!”
“ผมก็หวั่นไหวแล้ว!”
“สวัสดิการนี้ดีเกินไปแล้ว!”
“ศาสตราจารย์เฉินเป็นคนดีจริงๆ เลย”
“ผมคิดว่าไปกับคนแบบนี้ดีกว่าผมอยู่ที่นี่เสียอีก!”
“จริงครับ อย่างน้อยก็ไม่มีกฎเกณฑ์เยอะขนาดนั้น”
……
ทุกคนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์!
พวกเขาคิดไม่ถึงว่า ที่จริงแล้วเวลาหนึ่งสัปดาห์ ศาสตราจารย์เฉินเป็นคนนัดหมาย
นอกจากนี้ ในหนึ่งสัปดาห์นี้ ศาสตราจารย์เฉินลำบากมากจริงๆ
ทั้งเผยแพร่บทความบนวารสาร ‘เนเจอร์’!
และยังไปหาฐานทดลองที่ใหญ่ขนาดนี้ที่มณฑลตงหยางกับผู้นำข่งเสียงหมิง ให้สวัสดิการและกำหนดนโยบายขึ้นมาเยอะขนาดนี้
ความรู้สึกแบบนี้สะใจมาก!
“ผมไม่อยากไปแล้ว!”
จู่ๆ ก็มีคนพูดขึ้นมา
เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างๆ อดพูดไม่ได้ “ถ้าไม่ไปได้ ใครจะอยากไป”
“จริงครับ ไปต่างประเทศมีอะไรดี ถ้าไม่ใช่เพื่อสภาพแวดล้อมการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่ดีขึ้น มีค่าตอบแทนที่ดีขึ้น ใครจะอยากไป”
“ตอนนี้ดีแล้ว อย่างน้อยในสาขาการวิจัยทางประสาทสรีรวิทยาและพยาธิวิทยาของโรคพาร์กินสัน โรคอัลไซเมอร์…ศาสตราจารย์เฉินเป็นที่หนึ่งของโลกอย่างแน่นอน!”
“ก็ไม่รู้ว่าค
