บรรยากาศเริ่มได้ที่ทุกคนเหมือนจะตระหนักได้ถึงกลิ่นอายของการจากลาบางทีนี่อาจจะเป็นอาหารมื้อสุดท้ายที่ทั้งสี่ร้อยกว่าคนกินด้วยกันทุกคนต่างลุกขึ้นชูแก้วขึ้นพูดกับเพื่อนเคียงบ่าเคียงไหล่ “ขอบคุณ!”
และพูดกับอาจารย์ว่า “บุญคุณของอาจารย์ช่างใหญ่หลวง!”
ชั่วขณะที่ทุกคนคิดว่าจางมู่จะบอกลาจู่ๆเขากลับพูดว่า “ตอนนี้ผมอยากเสนอความคิดหนึ่งแต่ก็เหมือนตอนที่ทุกคนยินดีจะจากไปเราสนับสนุนความคิดของทุกคน!”
จางมู่พูดจบก็ส่งสายตาให้เสี่ยวหลีเสี่ยวหลี่รีบมอบแฟ้มเอกสารปึกหนึ่งวิ่งเข้ามาวางบนโต๊ะอย่างเหนื่อยหอบ
จางมู่วางมือบนแฟ้มเอกสารแล้วกดลงไปหนาและแข็งมาก!
เขาพลันพูดว่า “นี่คือใบลาออกและโยกย้ายตำแหน่งสองร้อยสิบสองฉบับ! ส่วนนี่คือจดหมายแนะนำสองร้อยสิบสองฉบับ! หลังจากผมพูดจบใครที่จะไปให้ขึ้นมารับจดหมายแนะนำส่วนใครที่ไม่ไปให้ขึ้นมารับใบลาออก”
หลังจากจางมู่พูดจบก็ให้ลูกศิษย์สองคนยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะสองตัวซึ่งโต๊ะตัวหนึ่งมีใบลาออกวางอยู่และโต๊ะอีกตัวเป็นจดหมายแนะนำ!
หลังจากทุกคนเห็นแบบนี้ก็อึ้งไปทันทีต่างหันไปสบตากันก่อนจะหันมองจางมู่อย่างประหลาดใจเล็กน้อยไม่รู้ว่าจางมู่คิดจะทำอะไรคงไม่ได้จะ…ขายฝันต่อหรอกนะพูดตามตรงสำหรับการขายฝันนี้ทุกคนไม่เกลียดและไม่ต่อต้านถึงอย่างไรก็ชินแล้วสิ่งที่พวกเขาเกลียดคือไม่มีความหวัง
จางมู่ยิ้มพูด “ผมจะพูดสองเรื่องเรื่องแรกทุกคนก็ได้เห็นข่าวที่ศาสตราจารย์เฉินเผยแพร่บทความเกี่ยวกับแ
