็นอดีตที่ผ่านไปแล้ว
พวกเขาอยากโค้งคำนับตัวเองในสมัยก่อนแล้วพูดว่า ‘ลำบากนายแล้ว!’
ทั้งอยากคารวะสุราแก่ความฝันในวันวานสักแก้วแล้วพูดว่า ‘ขอโทษนะ!’
ความฝันอยู่ไกลเกินไขว่คว้า ฤดูใบไม้ผลิเอ๋ย เจ้าอยู่หนใด
พวกเราเฝ้ารอปีแล้วปีเล่า แต่สุดท้ายกลับเหี่ยวเฉาไปท่ามกลางฤดูหนาว
‘ปีนี้ผมอายุ 35 ลูกอายุ 5 ขวบ ภรรยาอายุ 33’
‘ผมถือทะเบียนบ้านในเมืองหลวง แต่รับปันผลของเมืองหลวงไม่ได้’
‘ความอิจฉาของคนอื่นทำให้ผมมีความกดดันบางอย่าง’
‘ผมกลับบ้านไม่ได้ เพราะกลัวถูกคนอื่นดูแคลน’
‘ลูกๆ ของเพื่อนร่วมชั้นสมัยประถมเข้าเรียนชั้นประถม ถึงขั้นที่เริ่มเรียนมัธยมต้นแล้วก็มี เพื่อนนักศึกษาสมัยเรียนมหาลัย พวกที่ไม่เรียนต่อปริญญาโท เบนสายไปทำงานบริษัทยา ตอนนี้เป็นผู้จัดการเขตกันแล้ว ขับรถแรงก์เลอร์ อาศัยในวิลล่า ซื้อบ้านในเมืองหลวงได้ เตรียมเงินทุนสำหรับส่งลูกไปเรียนต่างประเทศเรียบร้อยแล้ว’
‘ทุกครั้งที่มีงานเลี้ยงรุ่น ผมไม่เคยไปร่วมงานเลย เพราะผมกลัวว่าจะถูกเปิดโปงหน้ากากลวงโลก คุ้ยความรุ่งเรืองจอมปลอมและความฝันอันยากไร้ของตัวเองออกมา’
‘เวลาที่อยู่กับเพื่อนๆ เรื่องที่พวกเราคุยกันมากที่สุดคือลูกๆ เพราะพวกเราไม่กล้าพูดถึงความฝันตัวเอง’
‘ตอนน
