ไหมว่าเพราะอะไร”
ฉินเยว่ทำหน้างงส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่รู้”
เฉินชางเอ่ยยิ้มๆ “เพราะทุกค่ำคืนที่จูกัดเหลียงเขานอน พอมองเห็นภรรยาแสนอัปลักษณ์ของตัวเองก็นอนไม่หลับ ขึ้นมาทันทีเลยลุกไปอ่านหนังสือไง!”
“เธอดิ ได้ภรรยาขี้เหร่ก็มีประโยชน์นะ!”
“ฉันนะเห็นหน้าภรรยาที่สวยสะพรั่งแบบนี้อยู่ทุกวัน ต้องเบิกบานจนลืมหาความรู้อยู่แล้ว จากนั้นก็จะโง่ลงถูกไหมล่ะ”
ฉินเยว่ถูกเฉินชางหยอกเล่นแบบนี้ก็หัวเราะขึ้นมาทันที ทั้งสองนอนอยู่บนเตียงไม่คุยเรื่องงานแล้ว แต่คุยเรื่องสัพเพเหระในบ้าน เป็นเพื่อนฉินเยว่ฟังเธอบ่นเรื่องจุกจิกในชีวิตประจำวัน ประณามหมอที่ไม่มีความรับผิดชอบคนนั้น…
ชีวิตก็แบบนี้ต้องเรียนรู้ที่จะชื่นชมกันและกันในเรื่องธรรมดา ปลอบใจกันและกัน รับฟังกันและกัน แบบนี้ถึงจะไม่มีระยะห่างทางความรู้สึก ด้วยนิสัยตามธรรมชาติของผู้หญิงทำให้พวกเธอชอบบ่นกันอยู่แล้ว บางทีพวกเธอก็เข้าใจเรื่องราวดี แต่อยากจะบ่นให้ใครสักคนฟังเท่านั้น ในเวลาแบบนี้ต่อให้พวกผู้ชายจะแกล้งฟังแต่สุดท้ายก็ต้องคุยเป็นเพื่อนเธอ ปล่อยให้เธอเล่าจนจบ แบบนี้ถึงจะทำให้เธอตระหนักได้โดยไม่ทันรู้ตัวว่า คุณกลายเป็นสิ่งที่ขาดไปไม่ได้แล้ว
วันต่อมาฉินเยว่เตรียมมื้อเช้าเบาๆ ไว้เซอร์ไพรส์เฉินชาง รีบกินแล้วออกไปทำงาน อันที่จริงฉินเยว่ก็ต้องเสียสละเพื่อปรับตัวให้เข้ากับชีวิตประจำวันเลวคำชมกับการกระทำโรแมนติกเล็กๆ น้อยๆ ในบางครั้งบางคราวจากเฉินชางทำให้เธอมีค
