งปีแล้ว ชื่อหมาไรอันส์อะไรนี่แหละ แต่ว่า… ยังไม่เคยมีโอกาสเลย”
“นายได้ติดตามศาสตราจารย์เฉินเป็นโอกาสหายากจริงๆ พยายามให้มากเข้าล่ะ!”
หลังวางสายเติงหมิงถึงได้ตระหนักว่าตน… บังเอิญคว้าโชคได้สินะ
หลังจากนั้นมาเติงหมิงปรับตัวเข้ากับงานในแผนกได้อย่างสมบูรณ์ ไม่ว่าจะให้ตามผลแล็บหรือซักประวัติไปตรวจสอบร่างกาย
เติงหมิงล้วนเสนอตัวเป็นรายแรกสุดอย่างกระตือรือร้น
เรื่องนี้ทำให้โหวเลี่ยงค่อนข้างแปลกใจ นักศึกษาปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดที่สองวันก่อนยังเย่อหยิ่งสุดขีดตอนนี้เปลี่ยนนิสัยไปกะทันหันเหรอ
ว่ากันตามจริงช่วงที่เติงหมิงเพิ่งเข้ามาไม่ค่อยเป็นที่ต้อนรับเลย อันที่จริงไม่ว่าระบบไหนๆ ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น ล้วนไม่เปิดใจต้อนรับคนนอก
โดยเฉพาะเติงหมิงที่ค่อนข้างถือตัว แต่ตอนนี้พอเห็นเติงหมิงที่ทำตัวว่าง่ายรู้ความแบบนี้โหวเลี่ยงค่อนข้างรับมือไม่ถูก
ตอนนี้ในที่สุดเฉินชางก็ได้รับสายจากหยางหลาน
“ศาสตราจารย์เฉินคุณพอจะมีเวลาว่างไหมผมหาหุ้นส่วนได้แล้ว!”
เฉินชางได้ยินก็มีสีหน้าดีใจทันที! “โอ้ ใครเหรอครับ”
หยางหลานรีบเอ่ยว่า “หัวหน้าโครงการโรคอัลไซเมอร์ สถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์แห่งจีน ศาสตราจารย์จางมู!”
“เพื่อนฉันบอกว่าโครงการที่ศาสตราจารย์จางดูแลในปัจจุบันใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว ตอนนี้เราติดต่อเขาได้พอดี”
“ตอนนี้ศาสตราจารย์จางเป็นรายใหญ่ในด้านการวิจัยเภสัชวิทยาของประเทศเรา ประเด็นสำคัญที่สุดคือเขามีทีมงา
