ณ ศูนย์วิจัยโครงการศึกษาวิจัยตัวยาใหม่สำหรับอัลไซเมอร์ หยางหลานมองอาณาเขตที่กว้างขวางแห่งนี้ เอ่ยอย่างสะท้อนใจ
“ใช้ได้เลย ถ้าพวกเรามีฐานวิจัยแบบนี้ยังต้องกังวลว่าจะวิจัยอะไรไม่ได้อีกเหรอ”
ฉีข่ายยิ้มพยักหน้าอย่างค่อนข้างตื่นเต้น
“ใช่แล้วศาสตราจารย์เฉินคุณต้องพยายามเข้านะครับ เจรจากับศาสตราจารย์จางให้ได้
ถ้าเป็นไปตามนี้พวกเราก็จะใช้อุปกรณ์ของศูนย์วิจัยใหญ่แบบนี้ได้เหมือนกัน!”
ถึงแม้เฉินชางจะไม่ได้พูดอะไรแต่ในใจก็คิดแบบเดียวกับพวกเขาทั้งสอง
เฉินชาง หยางหลาน และฉีข่าย ทั้งสามเดินเข้าไปด้านในด้วยกัน
แต่พอมาถึงหน้าประตูกลับพบว่าชื่อที่อยู่บนป้ายหินด้านนอกถูกถอดออกไปครึ่งหนึ่งแล้ว!
เหลือแค่คำว่า ‘อัลไซเมอร์’ ที่ยังไม่ถูกถอดออกไป
สิ่งนี้ทำให้เฉินชางค่อนข้างตะลึง มองคนงานเหล่านั้นที่ทำงานล่วงเวลาอยู่ เฉินชางเดินเข้าไปหาด้วยความงุนงง
“พี่ครับทำไม… ต้องถอดทิ้งละครับ”
ชายคนหนึ่งตอบยิ้มๆ “จะเปลี่ยนชื่อนะ ต่อไปต้องเรียกว่าฐานวิจัยเภสัชกรรมหลอดเลือดหัวใจแล้ว”
เฉินชางผงะไป “ที่นี่ไม่ใช่โครงการสำหรับโรคอัลไซเมอร์เหรอครับ”
ชายมีอายุอีกคนหนึ่งหัวเราะขึ้นมา “น้องชายที่นี่คือศูนย์วิจัยหมุนเวียน เหมือนค่ายทหารเกณฑ์หน้าเก่าไปหน้าใหม่มา!”
“ที่นี่เปลี่ยนชื่อทุกสามปีห้าปีเป็นปกติมาก!”
“ที่นี่ไม่ใช่สถานที่จำเพาะตายตัว ถ้ามีโครงการก็จะดำเนินงานที่นี่ โดยทั่วไปพอจบโครงการก็อาจจะเปลี่ยนคน”
พอได้ยินคำพูดของชายมี
