อายุหยางหลานใจเต้นแรงขึ้นมา ดูเหมือนเรื่องนี้จะเป็นความจริง!
หลังจากเอ่ยขอบคุณกลุ่มคนงานแล้วทั้งสามเดินเข้าไปด้านในต่อ
เดินๆ ไปหยางหลานก็เอ่ยขึ้นมา “ศาสตราจารย์เฉิน… เหมือนจะเป็นเรื่องจริงนะ!”
เฉินชางถามด้วยความสงสัย “เรื่องจริงอะไรเหรอครับ”
หยางหลานถอนหายใจเอ่ยตอบว่า “เพื่อนฉันบอกว่าศาสตราจารย์จางเตรียมจะไปต่างประเทศ”
เฉินชางชะงักไป “ไปต่างประเทศเหรอครับ ทำไมอยู่ดีๆ จะไปต่างประเทศละ”
ฉีหลานที่เงียบมาตลอดอดพูดไม่ได้
“ศาสตราจารย์เฉินคุณยังไม่รู้จักสถาบันวิทยาศาสตร์จีนดี สถาบันวิทยาศาสตร์ในจีนมีสถานปฏิบัติงานและสถานวิจัยอยู่มากมายหลายแห่ง
สถาบันวิจัยมีบุคลากรในสังกัดและมีผลประโยชน์ แต่หลายแห่งก็เป็นแค่โครงการชั่วคราว”
“โครงการเหล่านี้ก็เหมือนนักวิจัยหลังจบปริญญาเอก ตอนที่มีโครงการจะเปิดรับสมัครคนจากภายนอก แต่หลังสิ้นสุดโครงการตามพื้นฐานแล้วจะสลายตัวไป”
ฉีข่ายและหยางหลานเป็นบุคลากรจากสถาบันวิจัยในสังกัดของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งจีน ค่อนข้างรู้เรื่องราวในสถาบันวิทยาศาสตร์จีนดี
หยางหลานเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ดังนั้นบางครั้งคุณจะได้ยินข่าวเจ้าหน้าที่ของสถาบันวิทยาศาสตร์จีนจำนวนมากลาออกเป็นเรื่องปกติ”
ฉีข่ายได้ยินก็มองหยางหลานแวบหนึ่งจากนั้นเอ่ยกับเฉินชางว่า
“นั่นก็แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น!”
“เหตุผลหลักไม่ได้มีแค่นั้นไม่ใช่เหรอ”
“การเมืองเป็นหลัก วิจัยเป็นรอง ระงับทุนวิจัย… ผู้เชี่ยวชาญเห็นแก่คน
