จางมู่ไม่ใช่คนชอบพูดจาแดกดันประชดประชัน
เขาพูดคุยอย่างใจเย็นและจริงใจมาก กิริยาวาจาสมเป็นนักวิจัยคนหนึ่ง ไม่ได้คิดมากมายขนาดนั้น
“ลูกน้องกลุ่มนี้ของผมค่อนข้างอายุน้อย ทุกคนเพิ่งสามสิบกว่าทั้งนั้น แต่ว่าหลายวันมานี้ ผมเห็นคนพวกนี้พากันยื่นขอโยกย้ายด้วยตัวเอง ผมก็ทรมานใจมากเหมือนกัน”
หยางหลานอดถามไม่ได้ “ศาสตราจารย์จาง…เพราะอะไรหรือครับ”
จางมู่ถอนหายใจ “ปัญหาของทางผู้นำ ผมขอไม่พูดแล้วกัน แต่พวกคุณเองก็รู้ โครงการวิจัยนี้ดำเนินมาห้าปี เปลี่ยนผู้อำนวยการไปสามคน เลขาธิการสองคน คณะกรรมการยิบย่อยอะไรก็เปลี่ยนไปไม่รู้เท่าไรแล้ว”
“ผมจะพูดถึงสาเหตุด้านภววิสัยแล้วกัน หลายวันมานี้ผมเคยหารือกับทุกคนไปแล้ว ได้ข้อสรุปอยู่สองประเด็น”
“อย่างแรกคือครอบครัว ตอนนี้โรงเรียนประถมแห่งเมืองหลวงยังอยู่ในการควบคุมของเขตพื้นที่การศึกษา พวกคุณเองก็รู้นี่ครับ ในอดีตที่ผ่านมา บุคลาการของสถาบันวิทยาศาสตร์มีข้อได้เปรียบในด้านการศึกษาของบุตรหลาน โรงเรียนประถมชั้นแนวหน้าของจงกวนซุน[1]พวกนั้น ในอดีตเคยเป็นโรงเรียนในสังกัดของทางเราทั้งนั้น ผู้ปกครองทำงานที่นี่ ลูกหลานย่อมได้รับการจัดสรรให้เข้าเรียนอย่างชอบธรรม”
“แต่ว่า พูดกันตามจริงแล้
