กรรมการบริหารสหพันธ์เภสัชกรรมนานาชาติ สมาคมเภสัชกรรมจีน…
พอเห็นตำแหน่งยาวเป็นพรวนนี้เฉินชางกระเหี้ยนกระหือรือขึ้นมา!
ช่วงที่ผ่านมานับว่าเฉินชางได้ฝึกฝนสายตาที่เฉียบคมขึ้นแล้วเช่นกัน
ว่าอย่างไรดีละ ตำแหน่งทางวิชาการและทางสังคมเหล่านี้มีคุณค่าสูงมาก
บางคนถึงมีชื่อเสียงยอดเยี่ยมก็ไม่มีประโยชน์ ยกตัวอย่างเช่น สหพันธ์วิทยาการโอสถนานาชาติกับสหพันธ์เภสัชกรรมนานาชาติ ต่างกันไม่กี่คำแต่คนละเรื่อง
หนึ่งเป็นของเลียนแบบเกรดเอ ส่วนอีกองค์กรคือสมาคมชั้นยอดระดับสากล!
ไม่ต่างจากมหาลัยห้องแถว[1] สักเท่าไร ยังมีองค์กรประเภทนี้อยู่ในประเทศและแถบสัมพันธ์ข้ามช่องแคบ[2]… อะไรพวกนั้นอยู่มากมายนับไม่ถ้วนจริงๆ
มองแวบแรกเหมือนจะสูงส่งแต่พอตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว… ไม่พูดดีกว่า!
ถ้าได้บอสใหญ่รายนี้มาร่วมเฉินชางรู้สึกว่าการวิจัยต้องก้าวหน้าเร็วขึ้นแน่นอน
ตอนนี้การวิจัยโรคพาร์กินสันมาถึงช่วงสำคัญแล้ว ที่ยังขาดก็คือผู้เชี่ยวชาญด้านเภสัชกรรมแบบนี้
ถ้าได้ผู้เชี่ยวชาญด้านอณูชีววิทยามาอีกคนก็ครบองค์แล้ว
หยางหลานโทรกลับมาหาเฉินชางในช่วงบ่ายวันนั้นแต่ว่า… น้ำเสียงค่อนข้างห่อเหี่ยว
“ศาสตราจารย์เฉินฉันติดต่อศาสตราจารย์จางไว้แล้ว”
“แต่ว่า… สถานการณ์อาจจะเปลี่ยนไปพอสมควร”
เฉินชางผงะไปทันทีรีบเอ่ยถาม “ทำไมเหรอครับ”
หยางหลานถอนหายใจ “ฉันคงพูดให้กระจ่างในชั่วขณะไม่ได้ ข่าวอาจจะไม่แม่นก็ได้ ฉันก็ฟังมาจากเพื่อนอีกที เอาไว้เจอกั
