นได้ว่าเหมือนตัวเองจะไม่เคยเจอเหตุการณ์อย่างเด็กสาวแย่งกินไอศกรีมสักหน่อย!
คิดได้ดังนั้นเขาพลันหดหู่อยู่บ้าง
ดูท่าว่าตัวเขาก็มีเสน่ห์แค่งั้นๆ
…
ตอนบ่ายหลังเก็บของหนึ่งรอบ เฉินชางก็มาที่แผนกฉุกเฉิน
แผนกฉุกเฉินเวลานี้ยังคงยุ่ง
เฉินชางไปที่ห้องทำงานหนึ่งรอบ แล้วก็ไปที่แผนกพยาบาล ทำความเข้าใจสถานการณ์ในช่วงนี้
ทุกคนไม่แปลกใจกับเรื่องที่เฉินชางหายตัวไปบ่อยๆ
อย่างไรเสียศาสตราจารย์เฉินชางก็เป็นบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ งานยุ่งก็เป็นเรื่องปกติ!
ถ้าว่างต่างหากจึงจะรู้สึกแปลก
ข่าวที่เฉินชางกลับมาแว่วไปถึงหูอู๋ถงฝู่อย่างรวดเร็ว
อู๋ถงฝู่โทรศัพท์มาหา “กลับมาแล้วหรือ”
เฉินชางพยักหน้าตอบ “ครับ”
อู๋ถงฝู่ยิ้มบอก “คุณนี่ยุ่งกว่าผมอีก หลายวันนี้ไปไหนมา ได้ความสำเร็จอะไรไหม”
เฉินชางพูดอย่างจริงจัง “ช่วงนี้…ผมยุ่งอยู่กับการเตรียมตัวถูกเสนอชื่อรับรางวัลโนเบลปีหน้าครับ”
ฟังคำพูดนี้ของเฉินชาง อู๋ถงฝู่ก็อึ้งงันไปทันที
ถ้าคนอื่นพูดแบบนี้เขาคงยิ้มด่าว่าไร้สาระ
แต่…
พอเฉินชางพูด อู๋ถงฝู่จำต้องระมัดระวังขึ้นมา ถามอย่างจริงจัง “จริงหรือ”
เฉินชางหัวเราะขึ้นมาทันที
“ผมแค่ล้อเล่นน่ะครับ…
ผู้อำนวยการอู๋ คุณอย่าน่ารักอย่างนี้สิ คุณคิดว่ารางวัลโน
