้แนะและช่วยเหลือการวิจัย’ ตอนนี้เหลือไม่ถึงหนึ่งวันแล้ว แน่นอนว่าจะผลาญเวลาไม่ได้ พวกเขาในเวลานี้ราวกับนิโคลัส โคเปอร์นิคัส ที่ค้นพบว่าดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางของระบบสุริยะ ล้างทฤษฎีที่โลกเป็นศูนย์กลางของจักรวาลที่มีมายาวนาน แต่เมื่อไรที่แนวคิดนี้ลืมตาสู่โลก มันจะกลายเป็นคลื่นแนวคิดมหึมาอย่างไม่มีทางเลี่ยง
ในห้องเงียบเหลือแสน! แม้แต่อากาศก็ควบแน่น พวกเขาไม่มีใครคิดถึงว่าจะมีการค้นพบที่น่ากลัวแบบนี้เนิ่นนาน! ประโยคหนึ่งดังขึ้นในห้อง
“ศาสตราจารย์เฉิน ครั้งนี้… คุณต้องยืนอยู่ตรงข้ามนักวิจัยพาร์กินสันทุกคน!” หยางหลานพูดด้วยเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย แต่ยังพูดไม่ทันจบเสียงของฉีข่ายดังขึ้นมา
“ไม่ใช่! เป็นพวกเราต่างหาก! กลัวอะไร แนวคิดของน้อยคนใครว่าผิดล่ะ แต่ไหนแต่ไรความจริงก็ถูกควบคุมโดยคนจำนวนน้อย!”
เฉินชางยิ้มเล็กน้อย เขารู้สึกว่าตัวเองถูกต้อง หลายวันนี้ไม่หลับไม่นอน กินอาหารก็ไม่เพียงพอ ช่วยยกระดับและพัฒนาแนวคิดของเฉินชางได้ไม่น้อย เฉินชางเงียบไปนานก่อนบอก “สามคนไม่น้อยแล้ว!”
ประโยคนั้นทำให้ฉีข่ายกับหยางหลานอบอุ่นใจ บอกตามตรงแต่ไหนแต่ไรมาพวกเขาอยู่ในตำแหน่งผู้ช่วยตลอด คอยช่วยเหลือเฉินชางสุดความสามารถ แต่การยอมรับนี้ของเฉินชางทำให้พวกเขาอบอุ่นหัวใจมาก
ฉีข่ายพูดตามตรง “ศาสตราจารย์เฉิน จากนี้ไป… พวกเราควรทำอย่างไรล่ะ”
เวลานี้! เฉินชางกลายเป็นศูนย์กลางของทีมวิจัยที่เรียบง่ายนี้ การวิจัยและพัฒน
