าหลายวันมานี้พวกเขาเหมือนตระหนักได้ว่าคนหนุ่มตรงหน้านี้เหมือนมีศักยภาพไร้ขีดจำกัดที่กำลังรอขุดค้น หยางหลานก็พยักหน้าอย่างแน่วแน่ “ใช่ค่ะ ศาสตราจารย์เฉิน คุณว่ามาเถอะ หลังจากนี้ควรทำอย่างไร พวกเราเชื่อคุณ!”
เฉินชางยิ้มอย่างประทับใจ “ครับ!” พูดจบเฉินชางก็หยิบปากกาเขียนบนจอใหญ่ “ความคืบหน้าในตอนนี้อยู่ตรงนี้ พวกเราค้นพบการไม่ตอบสนองทางภูมิคุ้มกันต่อแอนติเจนของตนเองในร่างกายของคนไข้เหล่านี้ จากเลือดของพวกเขาอนุมานว่ามันเกิดจากโปรตีนแอลฟา-ซินนิวคลิน [1] ที่ม้วนพับผิดปกติ!
ดังนั้นงานหลังจากนี้มีอยู่สองอย่าง! อันดับแรกหาพื้นฐานทางทฤษฎี! อีกข้อคือจำลองการทดลอง! หัวหน้าหยาง คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการค้นคว้าวิจัยและมีความเชี่ยวชาญในการศึกษาระบบประสาทเป็นพิเศษ ผมหวังว่าคุณจะค้นหางานวิจัยเอกสารและทฤษฎีอ้างอิงที่เป็นประโยชน์ต่อผลลัพธ์ของเราได้อย่างรวดเร็วที่สุด หัวหน้าฉี งานของคุณถัดจากนี้ก็คือการจำลองการทดลองกับสัตว์ พิสูจน์ตัวตนของการไม่ตอบสนองทางภูมิคุ้มกันต่อแอนติเจนของตนเอง ผมจะรับหน้าที่หาจุดสำคัญที่เกี่ยวข้อง!”
สิ้นเสียงของเฉินชาง! ทั้งสามคนชนหมัดกันเบาๆ “Go!”
คนหนึ่งเป็นผู้อำนวยการฉีที่อายุใกล้หกสิบ คนหนึ่งเป็นหัวหน้าหยางที่เพิ่งเข้าสูวัยทอง อีกคนเป็นเฉินชางที่อายุไม่ถึงสามสิบ พวกเขาเริ่มค้นหาเส้นทางของความจริงต่อ! สำหรับเฉินชาง ทุกนาทีทุกวินาทีล้วนมีค่า!
วันถัดมา! หยางหลานร้องขึ้นด้วยค
