รางวัลโนเบลมาวางกับดักตัวเองชัดๆ!
อยากชุบมือเปิบเอาแผนการรักษาพาร์กินสันของตัวเองไป
ใต้หล้านี้ไหนเลยมีเรื่องดีขนาดนั้น!
เห็นรอยยิ้มของเฉินชาง ไททานีสยกยอเฉินชางอีกครั้ง “ศาสตราจารย์เฉิน ฉันคาดหวังการร่วมมือกันของพวกเรามากนะคะ! แล้วก็หวังจะเห็นศาสตราจารย์เฉินในวัยสามสิบเป็นผู้รับรางวัลโนเบลที่อายุน้อยที่สุดด้วย”
เฉินชางอดหัวเราะไม่ได้
ไททานีสคนนี้คิดว่าเขาชอบรางวัลโนเบลจริงๆ หรือ
ไม่ใช่จริงๆ นั่นแหละ!
เทียบกับโนเบล เฉินชางในตอนนี้ชอบรางวัลศัลยแพทย์ระบบประสาทหวังจงเฉินแห่งประเทศจีนมากกว่า เพราะมีระบบให้รางวัล
ศาสตราจารย์ไททานีสมีมาตรฐานมาก วาดฝันให้ตัวเองไม่หยุด บอกตามตรง คนหนุ่มทั่วไปยังคงอดใจกับความยั่วยวนนี้ไม่ไหวจริงๆ
เฉินชางยิ้มถาม “ศาสตราจารย์ไททานีส ผมสงสัยมากว่าความคืบหน้าในงานวิจัยของคุณคุ้มค่าพอจะแลกเปลี่ยนกับการผ่าตัดพาร์กินสันของผมหรือเปล่า”
ไททานีสฉีกยิ้มมาอย่างมั่นใจ!
“แน่นอนค่ะ!”
เฉินชางพยักหน้า “งั้น ผมขอเสียมารยาทถาม งานวิจัยของคุณคืบหน้าถึงไหนแล้วเหรอครับ”
ไททานีสยิ้มอย่างไม่ถือสา “พวกเราพบว่า พาร์กินสันอาจไม่ใช่โรควัยชรา”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ได้ยินระบบเริ่มคำนวณอย่างบ้าคลั่ง!
ผ่าน
