ช่วยส่ายหน้า “จะต้องขอบคุณที่คุณให้โอกาสเขาแน่เลย!”
ไททานีสมึนงง เฉินชางโง่ขนาดนี้เชียวหรือ
…
หยางหลานอยู่ในรถ เธอบ่นอย่างโมโหในความไม่ยุติธรรม “ไททานีสไม่ได้มองคุณอยู่ในระดับเดียวกันแม้แต่น้อย!
เธออยากได้แค่สิ่งที่เธอต้องการ! พูดง่ายๆ คือชุบมือเปิบ!
พวกทำวิจัยเหล่านี้เป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์กันทั้งนั้น!”
ฉีข่ายก็พยักหน้าเห็นด้วย “ถูกต้อง อยากใช้เกียรติยศมาหลอกคน มันง่ายอย่างนั้นที่ไหน
วางแผนไว้ดีจริงๆ!”
เฉินชางได้ยินสองคนนั้นสาปแช่งไททานีสก็พลันยิ้มเล็กน้อย “ความจริง…
ศาสตราจารย์ไททานีสก็ไม่เลวนะครับ”
ฉีข่ายกับหยางหลานได้ยินดังนั้นพลันชะงักค้าง มองเฉินชางด้วยสีหน้าสงสัย “???”
