คงไม่รู้ควรเขียนอย่างไร! ยากเกินไปแล้ว!
แต่สิ่งที่ยิ่งยากก็ยิ่งทำให้เฉินชางรู้สึกท้าทาย
ถ้าตัวเองทำเรื่องนี้ไม่ได้ เฉินชางก็นึกไม่ออกว่าจะมีใครมีสิทธิ์ขาดไปมากกว่าตัวเองอีก
ช่วงหลังเที่ยงคืนมักจะรู้สึกเกียจคร้าน เฉินชางพิงเก้าอี้บอสที่เหล่าหมาซื้อมาให้ แถมมันยังมีฟังก์ชันนวดอัตโนมัติ
เขาหรี่ตาพักผ่อนชั่วครู่ ตอนบ่ายเขาวางแผนจะไปที่สถาบันการแพทย์หนึ่งรอบ
ตอนนี้เฉินชางมีแค่สองเรื่อง เรื่องหนึ่งคือทำงานครั้งสุดท้ายฝึกงานของตัวเองให้สำเร็จอย่างราบรื่น
อีกเรื่องหนึ่งคือผลักดันพาร์กินสันให้คืบหน้าสุดความสามารถ
เฉินชางก็ไม่เชื่อว่าจะคืบหน้าถึง 100% ได้ในทันที เพราะของอย่างโรคภัยไม่มีทางที่จะคืบหน้าได้ 100%
เพราะการแพทย์ก็เป็นศาสตร์ที่อยู่ระหว่างการพัฒนา ทฤษฎีใดๆ ในตอนนี้อาจถูกหักล้างได้
ดังนั้นสิ่งที่เฉินชางต้องทำไม่ใช่การทำความเข้าใจโรคพาร์กินสันให้กระจ่างแจ้ง
แต่ที่ทำได้สุดความสามารถคือป้องกันล่วงหน้า รักษาแทรกแซงล่วงหน้า ค้นหาสาเหตุของโรคโดยเร็วที่สุดก็เพียงพอแล้ว
เฉินชางไม่เคยใช้ ‘สถานะชี้แนะและช่วยเหลือการวิจัย’ มาก่อน แล้วก็ไม่รู้ว่าให้ความรู้สึกอย่างไร วันนี้ได้ลองพอดี
บ่ายสองโมงครึ่งหลังรถมาถึงศูนย์ทดลอง ตอนนี้ยามก็รู้จักเฉินชางแล้ว ยามทักทายอย่างคุ้นเคย “ศาสตราจารย์เฉินคุณมาแล้ว”
เฉินชางยิ้มพยักหน้า หยิบบุหรี่บนรถส่งให้ลุงยามหนึ่งกล่อง
ตัวเฉินชางสูบบุหรี่น้อยมาก แต่มักจะมีติดไว้บ
