บทที่ 663 เจ้าไปเกลี้ยกล่อมน้องเจ็ดหน่อยสิ
ในบ้านหลังนี้ คนที่ ‘อะไรก็ได้’ มากที่สุดคงเป็นหลินซื่อแล้ว
แต่ก็ไม่ใช่ ‘อะไรก็ได้’ ไปเสียทั้งหมด ถึงอย่างไรถ้าจูชีสอบระดับสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ สำหรับนางแล้วใช่ว่าจะไม่มีผลได้ แต่ผลได้ดังกล่าวกลับลดลงอย่างมากเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ
เพราะน้องสาวและหลานสาวของนางล้วนไม่ใช่แซ่จู
ตอนนี้พวกนางมาพึ่งพาสกุลจู สกุลจูมีความเป็นอยู่ดีขึ้น พวกนางย่อมจะได้รับประโยชน์ แต่ผลประโยชน์นั้นครั้นเกินระดับหนึ่งไปแล้ว สำหรับหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยกลับมิใช่เรื่องดี
“ซานเม่ย ซื่อเม่ย พวกเจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
หลังจากรับประทานมื้อเย็น หลินซื่อรีบเร่งทำงานของตนให้เสร็จ แล้วกลับไปถามน้องสาวทั้งสองคนเกี่ยวกับเรื่องนี้
เพราะตอนอยู่บนโต๊ะอาหารเมื่อครู่นี้ นางอยากพูดอะไรขึ้นมาหลายครั้ง แต่ก็ถูกพวกน้องสาวขัดขวางไปเสียทุกครา
“พี่รอง ท่านไม่อาจเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้เจ้าค่ะ” หลินซานเม่ยกล่าวอย่างหนักแน่น
“ข้าก็ไม่ได้ทำอะไรนี่นา…” หลินซื่อฟังไม่เข้าใจ
หลินซื่อเม่ยส่งสายตาให้หลินซานเม่ยแล้วกล่าวว่า “พี่รอง ความหมายของพวกข้าก็คือ เรื่องที่จูชีจะไปเรียนที่ไหน ถ้าไม่ได้ถามพวกเรา พวกเราก็ไม่อาจพูดออกมาตามอำเภอใจเจ้าค่ะ”
“ข้าก็พูดไม่ได้?” หลินซื่อประหลาดใจ
หลินซื่อเม่ยจำต้องอธิบายอย่างเลี่ยงไม่ได้
หลินซื่อเงียบไปคล้ายจะไม่ใคร่เข้าใจนัก “เจ้าหมายความว่า…ไม่ว่าเจ้าเจ็ดจะไปเรียนที่ไห
