น สำหรับพวกเจ้าก็มีทั้งข้อดีข้อเสีย?”
หลินซื่อเม่ยสัมผัสได้ว่าพี่สาวหดหู่ใจ จึงยื่นมือออกไปกุมมืออีกฝ่าย “พี่รอง ท่านเสียสละเพื่อพวกข้ามามากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพื่อพวกข้าไปมากกว่านี้แล้วนะเจ้าคะ ท่านลองคิดดูว่าลูกสาวกำพร้าแม่คนอื่นมีชีวิตอย่างไร แล้วหันมาดูชีวิตของข้า พี่สามกับพวกต้ายาก็จะเข้าใจได้”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ พี่รอง ตอนนี้ไม่รู้ว่าพวกเราถูกคนมากมายเท่าไหร่อิจฉาตาร้อน ถ้าได้รับมากไปกว่านี้ก็จะถูกคนเขาริษยาแล้วนะเจ้าคะ” หลินซานเม่ยปลอบโยนมาจากข้าง ๆ “วาสนาที่สวรรค์มอบให้คนผู้หนึ่งมีจำกัด พวกเราต้องรู้จักพอให้เป็น ไม่อย่างนั้นถ้าสวรรค์ริบวาสนานั้นคืนไปจะทำอย่างไรเจ้าคะ?”
น้องสาวทั้งสองพูดกับนางเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน หลินซื่อเคยชินเสียแล้ว
ยามนี้ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาระหว่างนางกับจูอู่ดีขึ้นอย่างหาได้ยาก หวานชื่นยิ่งนัก นางก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นในเวลานี้เช่นกัน
หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยเห็นพี่รองของพวกตนฟังใส่ใจแล้วก็นึกโล่งอก รับปากว่าพวกนางจะดูแลพวกหลี่ว์ต้ายาให้ดี บอกให้หลินซื่อดูแลตัวเองให้ดี
‘การดูแล’ ดังกล่าวย่อมหมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างนางกับจูอู่
ทำอย่างไรได้ หากความสัมพันธ์ระหว่างหลินซื่อกับจูอู่มีปัญหา คนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดก็คือพวกนาง เพราะหากเป็นเช่นนั้น พวกนางก็ไม่มีสิทธิ์จะอยู่ในเรือนสกุลจูอีกต่อไป
ตอนเย็น หลิ่วซื่อกลับเข้าห้องนอนไปด้ว
