ลิ่วซื่อ เขาพูดว่า “ท่านแม่เป็นคนอย่างไร เจ้าก็รู้นี่นา เจ้าคิดว่าท่านแม่เป็นคนที่จะผ่อนคลายเป็นด้วยรึ?”
“แล้วเจ้าคิดว่าท่านแม่เคยไม่พูดจาคำไหนคำนั้นด้วยหรือ?”
จูต้าเงียบไปชั่วขณะ
เนื่องจากข้างห้องอาจได้ยิน พวกเขาสองคนจึงไม่ได้ทะเลาะกัน แต่จูต้าก็ไม่อาจนอนหลับได้
เขาไม่ยอมพยักหน้า หลิ่วซื่อก็มัวแต่จ้องเขา ไม่ยอมให้เขานอนหลับ
จูต้ารู้สึกรำคาญใจจึงลุกขึ้นมานั่ง “ก็ได้ ๆ ข้าไปก็จบแล้วใช่ไหม?”
เขาย้ายร่างออกมาจากผ้าห่มอันอบอุ่น สวมเสื้อคลุมที่เย็นไปแล้ว จูต้าไม่พอใจอย่างยิ่ง
ค่ำคืนมืดมิด สายลมเย็นเฉียบ
จูอู่เพิ่งกลับมาจากห้องสุขาก็เห็นพี่ใหญ่ของเขาเดินออกมาจากห้อง
“พี่ใหญ่ ท่านจะไปห้องสุขาหรือ?”
“ไม่ใช่”
“แล้วท่านจะไปไหน?” จูอู่กระชับเสื้อคลุมพลางหาวหวอด “ดึกดื่นป่านนี้แล้ว หนาวจะตาย”
จูต้าอึก ๆ อัก ๆ กระดากใจไม่กล้าพูดออกมา เขาเฉไฉไปเรื่องอื่น “เจ้าล่ะ เจ้าไปไหนมา?”
“ห้องสุขาน่ะสิ!”
“เจ้าเข้านอนเถอะ ข้าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย”
จูอู่มองพี่ใหญ่ของตนเดินออกไปจากเรือนด้วยสีหน้างุนงง แต่ครั้นกลับเข้าห้องนอนไปแล้วค่อยนึกขึ้นมาได้
พี่ใหญ่คงไม่ได้ไปหาเจ้าเจ็ดหรอกนะ?
หลินซื่อกำลังรอให้เขาขึ้นมาบนเตียง แต่กลับเห็นเขาหมุนร่างออกไปจากห้องอีกแล้ว จึงรีบร้องทัก “นี่ เจ้าจะไปไหน?”
“ท้องเสีย”
ทว่าความจริงแล้วจูอู่วิ่งไปเคาะประตูห้องจูซาน เล่าเรื่องของจูต้าให้อีกฝ่ายฟัง
จูซานฟังแล้วก็เงียบไปครู่หนึ่ง
