พอเขาเอ่ยประโยคนี้ออกมา!
ทุกคนในห้องผ่าตัดตะลึงงันไปทันที หยางหมิงมองเฉินชางอดกุมขมับถอนหายใจไม่ได้
หงจี้ก็มองเฉินชางด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ก้มหน้ามองเท้าตัวเอง!
ตนสะกิดเบาไปงันหรือ หรือว่า… หรือเป็นเพราะ… ลูกเตะก่อนหน้านี้ของตนทำให้เฉินชางเข้าใจผิด
มีเพียงเซวียเจิงเริ่นที่รู้จักเฉินชางดีที่สุด พอได้ยินเฉินชางเอ่ยประโยคนี้ เขาก็รู้ดีว่าเรื่องที่ควรเกิด… ย่อมเกิดขึ้นในไม่ช้าก็เร็ว
เฉินชางสุดท้ายก็ยังคงเป็นเฉินชาง หงจี้ค่อนข้างนึกเสียใจขึ้นมา ถ้ารู้แต่แรกคงไม่เรียกนายมา
ผู้เชี่ยวชาญคนอื่นๆ ที่อยู่ในห้องมองเฉินชางด้วยสีหน้าที่แตกต่างกัน ในใจมีความคิดต่างๆ นานา
แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคำเดียวกัน ‘อวดเก่ง!’
เวลานี้ด้านนอกห้องผ่าตัด หลังเลี่ยวรุนฟางได้ยินก็ดีใจ นำมาก่อนสีหน้าบ่งบอกว่า ‘สมเป็นนาย ฉันไม่ได้มองนายผิดไปเลย’
แต่จู่ๆ หัวใจก็เต้นกระหน่ำขึ้นมา!
เจ้าเด็กคนนี้… สมเป็นนายเลย!
สถานการณ์แบบนี้ยังกล้าเสนอความเห็นอีก เทียบกับเลี่ยวรุนฟางแล้ว
สีหน้าของผู้อำนวยการโรงพยาบาลมิตรภาพจีนญี่ปุ่นและเหล่าผู้นำดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก อายุน้อยเกินไปสินะ!
คนหนุ่มมีความสามารถก็จริงแต่ยังไม่สุขุมมากพอ ชอบอวดเก่งชอบโชว์ออฟ
แต่ว่านายชอบโชว์ออฟก็ช่วยดูสถานการณ์หน่อยสิไอน้อง
นายทำแบบนี้พวกเรากระวนกระวายจะแย่แล้ว
ใช่แล้วหลังจากผู้อำนวยการโรงพยาบาลมิตรภาพจีนญี่ปุ่นได้ยินคำพูดเฉินชาง เขามีความคิดเพียงอย่างเดียว
