ขณะที่เฉินชางกำลังเดินเข้าไป หยางหมิงที่อยู่ด้านหลังส่งสายตาให้เฉินชาง เอ่ยเตือนเบาๆ “อย่าก่อเรื่องล่ะ…”
เฉินชางพยักหน้ารับยิ้มอย่างขรึมใจ หลังพูดจบก็เดินไปที่เตียงผ่าตัด
สมาชิกในทีมผู้เชี่ยวชาญที่อยู่รอบข้างมีสีหน้าต่างกันไป พอเซวียเจิงเริ่นเห็นเฉินชางเดินเข้ามาก็ขยิบตาให้ทันที
กล้องวงจรปิดในห้องผ่าตัดเปิดใช้งานอยู่ คนที่ชมการผ่าตัดที่อยู่ด้านนอกคือเลี่ยวรุนฟางและเหล่าผู้นำ
รวมถึงพระชายาของเจ้าชายวิลเลียมองค์นี้ และสมาชิกกระทรวงการต่างประเทศในคณะเยี่ยมเยือน
ดังนั้นการผ่าตัดเคสนี้จะว่าอย่างไรดีละ คงเหมือนความรู้สึกตอนฮวาถัวพบโจโฉ[1]
เซวียเจิงเริ่นมีประสบการณ์โชกโชน ย่อมไม่ต้องเอ่ยถึงทักษะการแสดงอีก
เมื่อครู่ตอนเขาพูดคุยกับเฉินชางไม่ได้อยู่ในระยะการจับภาพของกล้องวงจรปิดจึงพูดคุยยิ้มหัว
ไหนเลยจะเหมือนตอนนี้ที่หน้านิ่วคิ้วขมวด แววตาเปี่ยมความกังวล ความรู้สึกนี้เหมือน…
ใช่แล้ว! เหมือนท่านหมอในสมัยโบราณตอนจักรพรรดิเรียกตัวไปตรวจอาการให้ฮองเฮาในวังหลัง!
ใช่เลย! สายตานั้น… แฝงความเคร่งขรึมและกังวลไว้ ราวกับเขาทุ่มความสามารถทั้งหมดเพื่อวินิจฉัยรักษาให้ผู้ป่วยแล้ว
แต่ว่า… มีใจแต่ไร้กำลังนะสิ!
สิ่งต้องห้ามที่สุดคือการโลภปรารถนารางวัล ถ้าจ่ายยาไม่ได้จริงๆ แค่ต้มเสี่ยวหูไฉทัง[2] อุ่นๆ สักชามให้ก็พอ
รับประกันว่าใครกินก็ไม่เกิดผลเสียแน่ ก็เหมือนกับตอนนี้เซวียเจิงเริ่นสังเกตดูอยู่นานสองนาน จนแน่ใ
