บทที่ 662 เรื่องนี้ให้ถามจูชี
เย่อวี๋หรานสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าขอถามอะไรพวกเจ้าหน่อยได้ไหม? ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเจ้าคิด แต่พวกเจ้าได้ถามเจ้าเจ็ดบ้างไหมว่าเขาคิดอย่างไร?”
ทุกคนพลันอึ้งไปชั่วขณะ
เพราะพวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเรื่องนี้ต้องถามจูชี
พวกเขาทุกคนรวมถึงจูซานเข้าใจว่า เรื่องนี้ให้เย่อวี๋หรานตัดสินใจก็จบแล้ว แต่เย่อวี๋หรานกลับบอกให้ถามจูชีเนี่ยนะ?
จูชีที่ถูกกล่าวถึงหน้าเหวอ “หา?”
ถามข้า?
ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น!
เขามองมาทางเย่อวี๋หรานอย่างว่าง่ายแล้วพูดว่า “ท่านแม่ ข้าฟังท่านขอรับ”
สำหรับคนสมองช้าคนหนึ่ง เจ้าคาดหวังว่าเขาจะตอบอะไรกลับมา?
เย่อวี๋หรานคาดเดาเอาไว้แล้ว จึงลอบถอนหายใจเบา ๆ เฮ้อ…
“เจ้าเจ็ด แม่ไม่อาจอยู่กับเจ้าไปทั้งชีวิต และไม่อาจตัดสินใจแทนเจ้าไปชั่วชีวิต เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะตัดสินใจด้วยตัวเอง” เย่อวี๋หรานมองตาเขาพลางกล่าวอย่างจริงจังยิ่ง “เพราะเมื่อตัดสินใจลงไปแล้ว คนที่จะได้แบกรับผลลัพธ์ของการตัดสินใจนั้นก็คือเจ้า”
นางทราบว่าจูชีไม่เข้าใจ จึงอธิบายให้เขาฟังอย่างละเอียด
นางสมมติสถานการณ์หลายรูปแบบ
แบบแรก สมมติว่าไม่สอบเคอจวี่
นางไม่ได้บอกว่าจูชีสมองทึ่ม ไม่อาจทำข้อสอบที่เน้นการวิเคราะห์ได้ ต่อให้สอบต่อไปก็ไร้ความหมาย เพียงกล่าวว่า “ถ้าเจ้าไม่อยากเรียนหนังสือต่อไป ความจริงแล้วตำแหน่งซิ่วไฉก็พอให้ใช้แล้ว ก็เหมือนกับที่แม่เคยบอกไว้แต่แรก
