นชางอยากร้องไห้ทว่าไร้น้ำตาลูกศิษย์ของคนอื่นล้วนช่วยดูแลอาจารย์จนถึงวาระสุดท้ายได้ แต่ลูกศิษย์ของตนกลับดีนัก…เป็นวัยชรากันหมดพอคิดมาถึงจุดนี้ เฉินชางเอ่ยออกไปว่า“ผู้อำนวยการกง ช่วงนี้คุณพอจะว่างไหมครับ”กงไต้เจินได้ยินก็พยักหน้าทันที “ว่างค่ะ อาจารย์มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”เฉินชางกล่าวว่า “ตอนคุณกลับเมืองหลวง ไปรับหนังสือฝากตัวจากทางกระทรวงสาธารณสุขมาสักฉบับเถอะครับเดี๋ยวผมจะเซ็นให้คุณเอง”กงไต้เจินได้ยินคำพูดนี้ของเฉินชางก็ดีใจขึ้นมาทันที!กงไต้เจินมีความคิดจะฝากตัวฝึกงานกับเฉินชางมาตั้งนานแล้วแต่ว่า…สุดท้ายก็รู้สึกค่อนข้างกระดากใจเสมอตอนี้พอได้ยินเฉินชางพูดแบบนี้ก็ตื่นเต้นขึ้นมาในทันใด“ค่ะ! ได้ค่ะ! ขอบคุณค่ะอาจารย์!”ขาของเฉินชางค่อนข้างชา เดินไม่คล่องนักหัวหน้าพยาบาลเห็นก็รีบลากเก้าอี้ตัวเองมาให้“ศาสตราจารย์เฉิน คุณนั่งเถอะค่ะ!”เฉินชางยิ้มให้ “ไม่นั่งดีกว่าครับ ข้าผมเป็นเหน็บแล้วไปเดินสักหน่อยดีกว่า อีกอย่าง ตัวเปียกไปหมด นั่งไปก็อึดอัด”คำพูดของเฉินชางทำให้ทุกคนเพิ่งสังเกตเห็นตรงพื้นที่เฉินชางเคยยืนก่อนหน้านี้ มีแอ่งน้ำเล็กๆ นองอยู่บนพื้น…เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนตะลึงงันทันทีนี่เสียเหงื่อไปมากขนาดไหนเนี่ย“ร้อนจัง ขอน้ำเกลือให้ผมหน่อยสิครับ” เฉินชางเอ่ยกับพยาบาลสาวคนหนึ่งพยาบาลสาวรีบพยักหน้ารับ เอ่ยถามทันที “เอาแบบ...แช่เย็นไหมคะ”เฉินชางผงะไปทันทีหลุดขำออกมา“ไม่เป็นไรครับ อุณหภูมิปกติก็ได
