นี่คือการผ่าตัดเคสหนึ่งที่มีเวลาจำกัด!
ผู้ป่วยอยู่ในภาวะช็อก ทนรับการผ่าตัดที่กินเวลานานเกินไปไม่ได้ มีเวลาจำกัด!
ขีดจำกัดที่เฉินชางคาดการณ์ไว้คือหกชั่วโมง หลังผ่านหกชั่วโมงไปต้องยุติการผ่าตัดของผู้ป่วย!
เขาไม่มีเวลาพัก!
เดิมทีการผ่าตัดกำจัดสะเก็ดแผลในภาวะช็อกก็ยากมากอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นคือเฉินชางต้องลอกสะเก็ดแผลและปลูกถ่ายผิวหนังด้วย…
อีกทั้งการลอกสะเก็ดแผลก็ไม่ใช่บริเวณที่ลอกได้ง่ายๆ!
ทั่วร่างของผู้ป่วยมีเพียงผิวหนังตรงแผ่นหลังที่อยู่ในสภาพดี ส่วนผิวหนังด้านหน้าและต้นขาส่วนใหญ่ไหมไปหมด!
ยื้อชีวิตพามาส่งถึงโรงพยาบาลได้ก็ถือว่าเป็นโชคช่วยในคราวเคราะห์แล้ว!
ตลอดขั้นตอนการผ่าตัดไม่ควรเรียกว่าการผ่าตัดลอกสะเก็ดแผล ว่ากันตามตรงแล้วควรเรียกว่าการผ่าตัดลอกผิวเสียมากกว่า
เฉินชางพบว่าพอแบ่งสมาธิทำหลายอย่างพร้อมกัน ตนทำพลาดเล็กๆ น้อยๆ ได้ง่ายมาก
อีกอย่างพูดกันอย่างสัตย์จริง… การผ่าตัดเคสนี้น่าเบื่อจริงๆ ถึงอย่างไรก็แค่ลอกสะเก็ดแผลไปเรื่อยๆ…
จุดนี้ทำให้เฉินชางนึกถึงเรื่อง ‘โปเยโปโลเย’ ขึ้นมา เขากำลังคิดว่าถ้าคนพวกนั้นมีชีวิตอยู่ถึงยุคนี้ ต้องกลายเป็นนักวิชาการในสาขาศัลยกรรมผิวหนังแน่นอน!
พอคิดแบบนี้แล้ว อันที่จริงความก้าวหน้าด้านการผ่าตัดของประเทศจีนก็มีประวัติศาสตร์มาเนิ่นนาน น่าเสียดาย!
ดันเอาไปใช้ไปผิดจุด ก็เหมือนที่เอาดินปืนไปสร้างประทัดไง…
มีของดีแต่กลับเอาไปทำเรื่องไร้สาระ น่าโมโหนั
