เฉินชางใช้มือสัมผัสความหนาของเนื้อตายของคนไข้และสภาพของเนื้อเยื่อผิวหนัง…
จากนั้นก็ใช้มีดกรีดเข้าผิวหนังลึกสามส่วนออกแรงเบาๆ แล้วกรีดเปิดตามขอบหลังของกล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์[1]
ลึกไปจนถึงกล้ามเนื้อแพลทิสมา[2] มาอย่างคล่องแคล่ว การลงมีดผ่าตัดครั้งนี้แม่นยำมาก!
การสัมผัสที่ได้รับประสิทธิภาพ +30 แสดงความสามารถจนถึงขีดสุด!
หลังผ่านเนื้อเยื่อผิวหนังอย่างแม่นยำก็มาถึงความลึกของแพลทิสมา!
ไม่ลึกไม่ตื้นเกินไป ควบคุมแรงต้านของมีดผ่าตัดในเนื้อเยื่อที่แตกต่างกันได้เป็นอย่างดี
หลังเฉินชางครุ่นคิดเล็กน้อยก็เปิดเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อแพลทิสมาออก คลายแรงกดทับจากเนื้อตายรูปวงแหวนโดยสมบูรณ์!
อย่างที่คิดหลังมีดกรีดลงไปคนไข้ก็หายใจคล่องขึ้นทันที!
หลังกำจัดสะเก็ดแผล ผ่าตัดลอกสะเก็ดแผล!
แน่นอนว่าคนไข้ที่บาดแผลเล็กมากมายไม่จำเป็นต้องกำจัดและลอกสะเก็ดแผล!
เพราะเนื้อตายแยกออกได้เองตามธรรมชาติ!
แต่ขั้นตอนนี้ค่อนข้างอันตรายเช่นกัน เป็นขั้นตอนที่อาจทำให้เกิดการติดเชื้อละลายและกลายเป็นของเหลว
ในขั้นตอนนี้ร่างกายมีการเผาผลาญมาก มีการอักเสบร้ายแรงการติดเชื้อหนัก
เพื่อจะย่นระยะขั้นตอนนี้จึงประยุกต์ใช้การผ่าตัดกำจัดเนื้อตายและสิ่งแปลกปลอมออกจากแผล ซึ่งก็คือการผ่าตัดลอกสะเก็ด!
ขั้นตอนนี้ต้องใส่ยาชาแล้ว!
เพราะมีดผ่าตัดกับกรรไกรต้องกรีดแยกไปตามส่วนลึกของเนื้อเยื่อตายเพื่อกำจัดเนื้อตาย!
คนรอบข้างช่วยไม่ได้แม้แต่น
