างน้อยคนไข้ก็หายใจคล่องขึ้นมาก
ตัดแผล… ลอกแผล… ปลูกถ่ายผิวหนัง… ดำเนินการไปทีละขั้นตอน!
แต่ผิวหนังยี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลืออยู่ของคนไข้ไม่ได้มีมากพอ!
นี่จำเป็นต้องพิจารณาถึงความสามารถของแพทย์ผู้นำทีมแล้ว!
จะใช้ผิวหนังยี่สิบเปอร์เซ็นต์อย่างไรจึงจะเติมบริเวณห้าสิบเปอร์เซ็นต์ได้!
ความยากสูงยิ่ง!
สมองของเฉินชางราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ เริ่มคิดคำนวณ วิเคราะห์ ประมวล และทดลอง…
เวลาไหลผ่านไปแต่ละนาทีแต่ละวินาที!
เฉินชางรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในหมอนึ่ง!
เหงื่อไหลซึมเสื้อของเขาไม่หยุด ตั้งแต่หัวจดเท้าไม่มีโอกาสทำให้ตัวแห้ง!
เพราะร้อนเกินไป!
ราวกับหมอนึ่งอย่างไรอย่างนั้น!
เหงื่อไหลบ่าราวกับจะขาดน้ำ!
กงไตเจินที่มองอยู่ด้านข้างก็ค่อนข้างรู้สึกสงสาร ไม่เพียงเธอ
แพทย์ พยาบาล วิสัญญีแพทย์ ฝ่ายกิจการแพทย์ที่อยู่รอบข้าง… พวกเขามองเฉินชางด้วยความเคารพ!
นี่คือแพทย์ที่ดีคนหนึ่งจริงๆ!
ลำพังแค่ความมุ่งมั่นนี้ก็น่าชื่นชมแล้ว!
และในเวลานี้!
จาวหยาซื่อที่เป็นผู้โชคดีได้เห็นการผ่าตัดสดๆ ก็เห็นฉากนี้!
ชุดผ่าตัดของศาสตราจารย์เฉินชางแนบติดหลัง กระทั่งว่าเหงื่อไหลนองพื้นห้องผ่าตัดบริเวณรอบตัวของเฉินชาง
แต่… แม้เป็นเช่นนี้เขาก็ยังคงมุ่งมั่นไม่ไหวติง!
จาวหยาซื่อน้ำตานองทันที
เวลานี้ในที่สุดเธอก็เข้าใจ แผ่นหลังของศาสตราจารย์เฉินที่รับปากตัวเองอย่างแน่วแน่คืออะไร
คือแรงกดดัน! คือหน้าที่! คือความยากลำบาก! และก็คือคำม
