ดแม้แต่น้อย
เธอเคยร่วมมือกับเฉินชางมาบ้าง
แต่แทนที่จะพูดว่าร่วมมือ ไม่สู้พูดว่าเฉินชางชี้แนะกงไต้เจิน!
ถึงแม้เฉินชางไม่เคยเป็นฝ่ายพูดเรื่องพวกนี้ก่อน แต่ในใจของกงไต้เจินก็เรียกเฉินชางว่าอาจารย์เฉินตลอด!
คิดได้ดังนั้น กงไต้เจินก็ยิ้มอย่างกระดากอาย “ความจริง ฉันยังไม่ได้เซ็นเอกสารกราบไหว้อาจารย์อย่างเป็นทางการเลย ฉันเป็นคนขอเองค่ะ”
พูดจบก็บอกฉินเสียง “หัวหน้าฉิน รบกวนคุณนำทางทีนะคะ”
ฉินเสียงรีบพยักหน้า “โอ้ๆ! ได้เลย…สมาชิกสภาวิทยาศาสตร์กง เชิญทางนี้”
ฉินเสียงพูดไปพลางเดินไปพลาง ส่วนในใจกำลังปั่นป่วน!
เฉินชางเอ๊ย เฉินชาง!
นี่เพิ่งจะไปเมืองหลวงหนึ่งปี นายถึงกับประสบความสำเร็จขนาดนี้!
ให้สมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ยอมกราบไหว้ตัวเองเป็นอาจารย์ นี่ต้องมีความสามารถแบบไหนกัน
ระหว่างที่พูด คนทั้งกลุ่มก็มาถึงห้องผู้ป่วย
กงไต้เจินมองเฉินชาง ยิ้มเอ่ย “อาจารย์เฉิน”
เฉินชางพยักหน้า “คุณมาได้ยังไงเหรอครับ”
กงไต้เจินยิ้มกระอักกระอ่วน “ฉันอยู่ที่อันหยางพอดีน่ะค่ะ ได้ยินซุนกว่างอวี่บอกว่าฉินเยว่กับคุณกลับมาอันหยาง บอกว่าทางฝั่งโรงพยาบางต้งต้ามีคนไข้
ฉันคิดว่าไหนๆ ตัวเองก็อยู่อันหยาง เลยมาดูว่าช่วยเหลือได้ไหม
