อัตราการเสียชีวิตในระยะติดเชื้อถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์! ยาปฏิชีวนะก็ช่วยไม่ได้!
ผมคิดว่าพวกเราไม่ควรฝากชีวิตของคนไข้ไว้ที่สามสิบเปอร์เซ็นต์นี้!”
ได้ยินคำพูดของเฉินชาง กงไต้เจินก็ครุ่นคิดแล้วพยักหน้า
“ฉันเห็นด้วยกับคุณ!”
เวลานี้ฉินเสียงยังพูดอะไรได้อีก
ศาสตราจารย์เฉินชางก็พูดแบบนี้แล้ว
สมาชิกสภาวิทยาศาสตร์กงไต้เจินยังเป็นผู้ติดตามตัวเล็กๆ ของคนเขา ย่อมเชื่อฟังแผนการของเฉินชาง
ส่วนเขามองแพทย์ผู้รับผิดชอบ
แพทย์ผู้รับผิดชอบมีสีหน้าเคว้งคว้างยิ่งกว่า!
คุณอย่ามองผมสิ
ทุกคนที่นี่ก็เป็นคนล่องหนเหมือนกัน
ฉินเสียงพยักหน้า “เอาล่ะครับ ศาสตราจารย์เฉินคิดจะจัดการยังไง”
เฉินชางลุกขึ้น เลิกผ้าห่มของคนไข้ออก แล้วพูดกับทุกคนตรงๆ “ผมเห็นว่ามีผิวหนังยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของร่างกายคนไข้ที่ยังใช้ได้อยู่ ผมมีแผน”
พูดจบเฉินชางก็ทำท่าทางบนตัวของคนไข้ทันที
“พวกคุณดู ผิวหนังตรงต้นขา กรีดผิวหนังที่สมบูรณ์ส่วนนี้ออกได้ จากนั้นก็จัดการแผลตกสะเก็ดตรงนี้ แล้วเย็บประกอบกัน!
ยังมีตรงนี้ ผิวหนังบนหลังมีความสมบูรณ์สูงมาก เก็บมาหกสิบเปอร์เซ็นต์เพื่อใช้ตรงหน้าอกได้ ตัวผิวหนังมีอัตราการอยู่รอดสูง ทำให้โพรงอกติดเชื้อยาก…
แต่ ตรงนี้…จำเป็นต้อ
