มสิบกว่าที่อ่อนโยนมีความเป็นผู้ใหญ่และเฉลียวฉลาด โจวโหรวโหรวถึงกับรู้สึกอับอายในความด้อยกว่า
เสี่ยวจื้อรีบดึงหัวหน้าพยาบาลไว้ ดวงตาเอ่อท้นไปด้วยน้ำตา พูดเสียงเบาว่า “คุณน้าเหมิงเหมิง คุณน้าบอกพวกเขาทีฮะว่าคุณพ่อผมเก่งมาก! ผมไม่ได้โกหก!”
หัวหน้าพยาบาลโค้งตัวปลอบเสี่ยวจื้อ “ใช่แล้ว หัวหน้าอู๋เป็นคุณพ่อที่ดีที่สุดในโลก จริงๆ จ้ะ! แถมเขายังเก่งมาก ช่วยคนมากมาย เขาติดตามศาสตราจารย์เฉิน เอาชนะโรคพาร์กินสัน เขาเป็นฮีโร่ เป็นฮีโร่ของมนุษยชาติ แล้วก็เป็นฮีโร่ของมาตุภูมิพวกเรา!”
เสี่ยวจื้อร้องไห้ด้วยความน้อยใจ “คุณแม่ได้ยินไหมครับ คุณน้าเหมิงเหมิงไม่พูดโกหก คุณพ่อเป็นฮีโร่ พวกเขาบอกว่าพ่อติดตามศาสตราจารย์เฉินเอาชนะพาร์กินสัน ช่วยคนไว้เยอะมาก!”
ได้ยินเสี่ยวจื้อเรียกคุณแม่ หัวหน้าพยาบาลตกตะลึงแล้ว!
นี่ก็คือ…ภรรยาที่ทอดทิ้งหัวหน้าอู๋หรือ
นึกถึงตรงนี้ เธออดมองฝ่ายตรงข้ามหลายทีไม่ได้ ธรรมดาไม่โดดเด่น มองชายที่อยู่ด้านข้าง อืม…ช่างสายตากว้างไกล!
เธอรีบยิ้มจับมือ “สวัสดีค่ะๆ”
หัวหน้าพยาบาลคิดในใจ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ พวกเราหลายคนคงไม่มีโอกาส
เจียวโหรวโหรวอับอายชั่วขณะ จิตใจซับซ้อน
ส่วนแม่ขี้ประจบของเจียวโหรว
