โหรวก็เบิกตาโต ยากจะเชื่อ!
เธอ…เธอนึกไม่ถึงแม้แต่น้อยว่าลูกเขยที่ไม่มีอนาคตคนนี้ ตอนนี้กลับเก่งกาจถึงขนาดนั้นแล้ว
ชายชราก็นั่งบนเก้าอี้ด้วยอารมณ์ซับซ้อน
โลกใบนี้เนี่ย
เล็กเกินไปแล้วจริงๆ
เวลานี้ เสี่ยวจื้อพลันหันหลังไป เห็นอู๋ฮุยที่อยู่ไกลออกไป เขาวิ่งพร้อมกับตะโกนทั้งน้ำตาว่า “คุณพ่อไม่ได้โกหกผม คุณตาคุณยายแล้วก็คุณแม่มาจริงๆ ด้วยครับ!”
ได้ยินประโยคนี้ เจียวโหรวโหรวเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง!
มิน่าถึงถึงคิวพวกเธอเร็วขนาดนั้น!
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้!
ที่แท้อู๋ฮุยก็เป็นคนจัดการ
นึกถึงคนสูงส่งโดยรอบเหล่านี้ ทำไมเจียวโหรวโหรวจะไม่เข้าใจ ครอบครัวที่ตั้งถิ่นฐานใหม่ตรงหน้าไม่มีปัญญาแม้แต่น้อย
อู๋ฮุยในเวลานี้…
เจียวโหรวโหรวถึงกับไม่กล้ามองตรงๆ
ขณะเดียวกัน อู๋ฮุยเดินเข้ามา
เขามองชายชรา หลังลังเลชั่วครู่ก็พูด “คุณลุง มาแล้วเหรอครับ”
ชายชรายิ้มกระอักกระอ่วน เขากระอักกระอ่วนมาก รอยยิ้มกระอักกระอ่วนบนใบหน้าแทบเหมือนกำลังร้องไห้
แม่ของเจียวโหรวโหรวที่อยู่ด้านข้างไม่ใส่ใจเรื่องนี้
“ไอ้หยา อู๋ฮุย ลูกอยู่ที่นี่ พวกเราก็วางใจแล้ว…”
อู๋ฮุยไม่สนใจเธอ
เขากับเจียวโหรวโหรวหย่ากัน อย่างน้อยคุณแม่ท่านนี้ก็มีส่วนครึ
