สิ่งที่อฮุยเป็นห่วง โรงอาหารโรงพยาบาลเป็นที่ที่เข้าถึงทุกคนได้ดีที่สุด คนที่มากินข้าวที่นี่ไม่แบ่งชนชั้น มองเห็นผู้อำนวยการและบุคคลตำแหน่งสูงๆ ได้ทุกที่ ตอนกินข้าวเที่ยงเป็นช่วงที่คึกคักที่สุด โดยทั่วไปแล้วโต๊ะรับประทานอาหารจะไม่เพียงพอ และในด้านการร่วมโต๊ะกับคนอื่น เหล่าหมาโดดเด่นที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย เขามักจะดึงดูดพวกผู้อำนวยการมาร่วมโต๊ะได้ เขาคือชายเพียงคนเดียวที่กล้าคีบอาหารจากถ้วยผู้อำนวยการ!
กับเรื่องนี้เฉินชางนับถือมาโดยตลอด เฉินชางได้ยินคำถามของเหล่าหมาก็ลังเลอยู่นานมาก จากนั้นจึงอดพูดไม่ได้ “ความจริง… ผมคิดว่าจุดเด่นของคุณอาจจะไม่ใช่ด้านศัลยกรรมประสาทนะครับ!”
เหล่าหมาเบิกตาโพลง “แล้วเป็นด้านไหนล่ะ”
เฉินชางครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “น่าจะเป็นการศัลยกรรมทางจิต”
เหล่าหมาได้ยินแล้วตาเป็นประกายขึ้นมาทันที แต่หลังจากเฉินชางจากไป เหล่าหมาก็ยังไม่รู้ตัว…
เขามองหลัวโหยวไฉที่อยู่ข้างๆ “เอะ พี่ชาย คุณคิดว่าการศัลยกรรมทางจิต… เป็นอย่างไร”
กับน้องเขยคนนี้ หลัวโหยวไฉโกรธแค่ไหนก็ไม่กล้าพูดอะไรเลยจริงๆ ถึงอย่างไรช่วงนี้ลูกชายของเขาก็เพิ่งแต่งงานไปฮันนีมูนต่างประเทศ อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของเหล่าหมาที่ลอนดอน “ดีมากนะครับ! ผมคิดว่ามีอนาคตมาก!”
เหล่าหมาได้ยินแล้วดีใจขึ้นมาทันที รีบกินข้าวอีกสองสามคำแล้วเดินออกไป เขารู้สึกว่าบางทีเขาอาจจะมีโอกาสจริงๆ รองผู้อำนวยการที่อยู่ข้างๆ ทนฟังไม่ไหวแล้
