ริงจัง “แก่นแท้ของการทดสอบสาเหตุของโรคพาร์กินสันคือการปรากฏของภาวะ LB (Lewy Bodies) พวกคุณลองดูสิครับ เมื่อก่อนการทดลองหลักของผมอยู่ที่ซับสแตนเทีย ไนกรา (Substantia Nigra) ในสมองหนู เพราะหลังจากเกิดโรคพาร์กินสันที่ตรงนี้คือที่แรกที่จะเกิดภาวะ LB แต่หลังจากผมลองแล้วกลับไม่ได้เป็นแบบนั้น”
LB ในซับสแตนเทีย ไนกรา ไม่ได้ทำงานด้วยตัวของมันเอง แต่ยังต้องควบคุมผ่านทาลามัส…
และไฮโพทาลามัสของหนูที่เล็กมาก ผมคิดว่ายังคงต้องหา VIM แต่เพราะความเฉพาะของหนูยากมากที่จะทำได้ จึงเริ่มมองหาจุดวิจัยใหม่นั่นก็คือ นิวเคลียสมีหาง [1] ครับ
พวกคุณดูการผ่าตัดเคสนี ผมยังคงสร้างจุดเน้นความเสียหาย แต่ตำแหน่งจะอยู่ระหว่างทาลามัสและนิวเคลียสมีหาง
นิวเคลียสมีหางในร่างกายมนุษย์หลักๆ แล้วเป็นตัวเชื่อมกลุ่มอาการของการเคลื่อนไหวของร่างกายที่ผิดปกติ และนอกเหนือจากการควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกายแล้ว ยังมีผลกระทบต่อกระบวนการถ่ายทอดประสาทสัมผัสอีกด้วย วัสดุทางกายวิภาคยังยืนยันว่าจากส่วนหัวของนิวเคลียสมีหาง มีเส้นใยไปยังคอร์เทกซ์ใหม่ [2] ซิงกิวเลตไจรัส [3] และก้านสมอง”
การอธิบายของเฉินชางทำให้ทุกคนมีความรู้สึกเหมือนรู้แจ้งในทันใด
“การคาดเดาของผมคือ เราอย่าเพิ่งสนใจการเกิดของภาวะ LB สิ่งที่เราต้องสนใจคือกำหนดเป้าหมายในบริเวณที่มีภาวะ LB ในการผ่าตัดครั้งต่อไปเราจะเสริมหนูด้วยโดพามีนขณะทำการผ่าตัด รวมการรักษาภายในและภายนอกพ
