ีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ฉีข่ายจะไม่ดีใจได้อย่างไร
หลังจากทั้งสองนั่งลงก็เริ่มหารือเกี่ยวกับกระบวนการวิจัยหลังจากนี้ ทว่าฉีข่ายกลับไม่ได้ถามเฉินชางว่าทำหนูทดลองจำแนกอาการเดี่ยวได้อย่างไร ถึงขั้นไม่พูดถึงด้วยซ้ำ! เพราะฉีข่ายรู้ว่านี่คือความสามารถส่วนบุคคล เขาจะไม่ถาม หลังจากหารือกันเสร็จ ทั้งสองก็เตรียมทำงานต่อ อยู่ๆ เฉินชางก็พูดว่า “จริงสิ หัวหน้าฉี คุณมานี่หน่อยครับ” ฉีข่ายอึ้งประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็เดินตามเฉินชางไป หลังจากไปถึงห้องทดลอง อยู่ๆ เฉินชางก็พูดว่า “หัวหน้าฉี คุณมาดูนี่ ผมตั้งชื่อเทคโนโลยีการสร้างแบบจำลองของการจำแนกอาการเดี่ยวนี้ว่า วิธีการสร้างแบบจำลองโดยการฉีดรังสีศัลยกรรมรูปแบบแม่นยำ”
หลังจากพูดจบ เฉินชางก็วาดภาพบริเวณในกะโหลกศีรษะของหนูออกมา! หลังจากเฉินชางยื่นภาพใบนั้นให้ฉีข่าย อยู่ๆ ฉีข่ายก็อึ้งไป ตอนที่ยื่นสองมือไปรับภาพของเฉินชาง… ถึงขั้นสั่นเล็กน้อย! “ศาสตราจารย์เฉิน… คุณรีบเก็บไป!” ฉีข่ายพูดพร้อมสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน “ผม… ผมกลัวผมจะอยากเรียน!” ผู้อาวุโสฉีหน้าแดงตอนพูดประโยคนี้ กลับดูน่ารักเล็กน้อย! ทำให้เฉินชางอดขำไม่ได้! ช่างเป็นนักวิจัยอาวุโสที่ไร้เดียงสามาก! เฉินชางยิ้ม “หัวหน้าฉี คุณเกรงใจเกินไปแล้ว คุณถ่ายทอดความรู้ทุกอย่างของคุณให้ผมโดยไม่หวงเลยแม้แต่น้อย ผมก็จะสอนทั้งหมดนี้ให้กับคุณ อีกอย่างผมเป็นหมอ ของพวกนี้อยู่ในมือผมก็ไม่มีประโยชน์ มันไม่มีบทบาทส
