ำคัญขนาดนั้น เก็บไว้กับคุณถึงจะมีค่ามาก คุณไม่ต้องเกรงใจนะครับ ผมจะสอนคุณว่าทำอย่างไร”
คำพูดของเฉินชางทำให้ผู้อาวุโสที่อายุเกือบหกสิบปีคนนี้ซาบซึ้งใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ เฉินชางใช้เวลาช่วงเช้าทั้งหมดสอนเรื่องนี้ให้กับฉีข่าย ต้องยอมรับว่าความเข้าใจและการตระหนักรู้ของเฉินชางสูงกว่าฉีข่ายที่หมกมุ่นอยู่ในวงการนี้มาหลายปีอยู่แล้ว การแลกเปลี่ยนความรู้ครั้งนี้ทำให้ทั้งสองเกิดความคิดใหม่ๆ จริงๆ! ความจริงเฉินชางมีของพวกนี้ไว้ในมือก็ไม่มีประโยชน์ นอกจากนี้ที่สำคัญคือตอนนี้เขาไม่มีเวลาสร้างแบบจำลองทุกวัน มีหลายเรื่องในแผนกที่เขาไม่สามารถทิ้งได้ ทางนี้เพียงแค่มองหาโอกาสในการพัฒนาการรักษาโรคพาร์กินสันก็เท่านั้น แน่นอนว่าตัวเขาจะมาเล่นหนูที่นี่ทุกวันไม่ได้ แต่กับหัวหน้าฉีไม่ใช่ ถ้าสิ่งนี้อยู่กับเขา ย่อมมีบทบาทสำคัญขึ้นมาแน่นอน
ตามคาด สองวันหลังจากนั้นผู้อาวุโสฉีได้สร้างหนูทดลองจำแนกอาการเดี่ยวโรคพาร์กินสันชุดแรกสำเร็จ มีผู้อาวุโสฉีที่คอยสร้างหนูจำลองโรคพาร์กินสัน ในที่สุดเฉินชางก็เริ่มงานทางคลินิกของเขาได้แล้ว เขาพาทีมงานมาผ่าตัดกับหนูที่ห้องทดลองโดยตรง! สมองของหนูแตกต่างจากมนุษย์มาก ในขณะเดียวกันสมองของหนูที่เล็กกว่ามากเพิ่มความยากในการผ่าตัดขึ้นอีก! การผ่าตัดล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า! โชคดีที่หนูไม่ใช่ชีวิตมนุษย์ ไม่อย่างนั้น… คง…
จิตใจทีมงานแข็งแกร่งกว่าที่เฉินชางจินตนาการ นี่ดูเหมือนเป็นการ
