ฉีข่ายได้ยินคำพูดเฉินชางก็ตะลึงไปทันที
จากนั้นเขาพลันหลุดหัวเราะ “ในทางทฤษฎีแล้ว การสร้างตัวทดลองจำแนกอาการเดี่ยวเป็นไปได้ครับ!”
ฉีข่ายคือนักวิทยาศาสตร์ที่ได้มาตรฐานคนหนึ่ง หลังจากเฉินชางถามเรื่องอาการเดี่ยวของหนูพาร์กินสันพวกนั้นเมื่อหลายวันก่อน เขาก็เริ่มสืบค้นศึกษาข้อมูลต่างๆ
การสืบค้นครั้งนี้ทำให้ฉีข่ายตาลุกวาวจริงๆ!
เนื่องจากเขาค้นพบว่าหากวิจัยหนูพาร์กินสันชนิดที่จำแนกอาการเดี่ยวออกมาได้จริงๆ ประสิทธิภาพจะเหนือกว่าพวกหนูในปัจจุบันมาก!
โดยเฉพาะการสร้างตัวทดลองที่กำหนดควบคุมได้แบบนี้!
เนื่องจากตอนนี้ยังคงไม่ทราบกลไกการเกิดโรคพาร์กินสันอย่างแน่ชัด ทำได้เพียงย้อนอนุมานผ่านอาการของโรค!
แต่พอย้อนอนุมานไป ก็ยังไม่พ้นไปจากการปรากฏภาวะ LBD รวมถึงซับสแตนเทียไนกราขาดโดพามีนที่ต้องส่งผ่านไปยังสเตียทัม[1]
ไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด!
แต่ถ้าหากมุ่งเน้นวิจัยจำแนกอาการเดี่ยวจากกลุ่มหนูได้ จะค้นพบอะไรเป็นพิเศษไหมนะ
ฉีข่ายคุยกับเพื่อนๆ จำนวนมากรวมถึงบรรดานักวิทยาศาสตร์ชั้นนำต่างประเทศพวกนั้นด้วย เขาได้ข้อสรุปที่เรียบง่ายคือ
นี่เป็นแนวโน้มและทิศทางอย่างหนึ่ง แต่ว่า…โดยพื้นฐานแล้วเป็นไปไม่ได้เลย ในทางทฤษฎีนั้นเป็นไปได้
