ล่าวเลยว่า มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ได้รับอิทธิพลจากการมองเห็น!
ยังคงให้ความสำคัญกับแนวคิดเรื่องงดงามและอัปลักษณ์เป็นหลัก
แต่แน่นอนว่าทุกคนไม่ได้พูดอะไรออกมา
หลังจากผู้หญิงคนนั้นเดินผ่านห้องทำงานไปก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง เปิดประตูเดินเข้ามา
เหล่าหม่ามีสีหน้าตกใจในทันใด ลากอู๋ฮุยไปแสร้งว่าหารือเคสผู้ป่วยอยู่ กลับเป็นเฉินชางที่…ยืนกระอักกระอ่วนอยู่ที่เดิม
เขาจ้องมองผู้หญิงคนนั้น ทำตัวไม่ถูก ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน มือไม้เก้ๆ กังๆ “สวัสดีครับ…อาซ้อ!”
พอผู้หญิงคนนั้นได้ยินคำที่เฉินชางเรียกตนก็ขมวดคิ้วทันที “ใครเป็นอาซ้อของคุณกัน!”
เฉินชางยิ้มเจื่อน “สวัสดีครับพี่สาว”
ท่าทีของผู้หญิงคนนั้นถึงได้อ่อนลง มองเฉินชางครู่หนึ่ง
เฉินชางก็พินิจดูผู้หญิงคนนี้อย่างจริงจังเช่นกัน
จังหวะที่เฉินชางและผู้หญิงคนนี้สบตากัน เขารับรู้ถึงความน้อยเนื้อต่ำใจที่อยู่ในใจผู้หญิงคนนี้อย่างชัดเจน!
ถูกต้องแล้ว!
หลบเลี่ยงซ่อนตัว ไม่มั่นใจในตัวเอง
ดวงตาของหมอสื่อสารได้ เขาสังเกตเห็นปัญหามากมายที่คนอื่นไม่สังเกตเห็น!
ตอนนี้เอง ผู้หญิงคนนั้นเดินอ้อมเฉินชาง หยิบกระเป๋าถือของตัวเองขึ้นมา ถอนหายใจ เตรียมจากไป
จู่ๆ เฉินชางก็เรียกเธอไว้ “คือว่า
