หูตาเฉินชางฉับไว
ย่อมมองเห็นและได้ยินข้อความในสายอย่างชัดเจน!
‘ขออภัยค่ะ ไม่มีเลขหมายที่ท่านเรียก’
เฉินชางสับสนแล้ว!
นี่กัวเป่าเย่ตั้งใจหลอกว่ามีคนห่วงใยเธออยู่งั้นเหรอ
กัวเป่าเย่ถือสายพูดคุยเสียงอ่อนหวาน เฉินชางจมลงสู่ภวังค์ความคิด
แต่เสี่ยวเคอที่อยู่ด้านข้างกลับย่นจมูกใส่กัวเป่าเย่!
ไม่นานนัก ทั้งสามคนมาถึงแผนกรังสีวิทยา
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเข้างาน มีหมอเวรคนหนึ่งกำลังงีบหลับอยู่ในห้องเวร
ปกติแล้วช่วงพักกลางวันแผนกรังสีวิทยาจะไม่ทำงาน เว้นแต่จะมีเคสตรวจเร่งด่วน แผนกของคนเขานับเป็นหนึ่งในไม่กี่แผนกของโรงพยาบาลที่เข้างานเลิกงานตรงตามเวลา
“ศาสตราจารย์เฉิน คุณมาแล้ว!” พอชายคนนั้นเห็นเฉินชางมาก็รีบลุกขึ้นทันที
เขาเดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม “ศาสตราจารย์เฉิน มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”
เฉินชางพยักหน้า เอ่ยกับแพทย์เวรว่า “นี่คือ…ภรรยาของผู้อำนวยการเฉียวเฉิงอัน คุณช่วยทำ MRI กะโหลกศีรษะให้ทีสิ”
แพทย์เวรตะลึงงันทันที “มีเรื่องเหรอครับ”
เฉินชางพยักหน้า “อืม…สถานการณ์ค่อนข้างพิเศษน่ะครับ”
เฉินชางวิเคราะห์เรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบรวมถึงข้อสันนิษฐานโดยละเอียดให้ฟังรอบหนึ่ง
หลังจากแพทย์เวรแผนกรังสีวิทยาได้ฟังก็ตาโตทัน
